Το ποίημα είναι αφιερωμένο από τον Γεώργιο Σουρή σ' έναν υπέροχο γερμανικό κώλο!..
Μια μέρα ο εξαίρετος Συριανός ποιητής έτυχε
να δει , αλλά και να… ακούσει (!) τον
ωραιότατο κώλο μιας εντυπωσιακής Γερμανίδας αρχαιολόγου της εποχής του, και το
ευτυχές αυτό γεγονός του ενέπνευσε το παρακάτω ποίημα:
Όμηρος ψάλλει την ωδήν του ήρωος ηρώων
Βιργίλιος τον πλάνητα Αινεία μετά Τρώων
Την των Μογγόλων στρατιάν ο Τορκουάτος
ψάλλει
Την Λάουραν την τρυφεράν Πετράρχης άδων
πάλλει.
Άλλοι υμνούν τας ευωδιάς ανθέων μυροβόλων
Κι εγώ υμνώ τον πάνσεπτον της Καρολίνας
κώλον.
Ζευς, Πυραμίδες, Κήποι κρεμαστοί, ο
Κολοσσός της Ρόδου
της Κρήτης ο Λαβύρινθος ο δυσχερούς
εξόδου,
ο της Αρτέμιδος ναός, ο τάφος του
Μαυσώλου
επτά το πάλαι θαύματα ήσαν του κόσμου
όλου,
πλην όγδοον και σύγχρονον, θεώμενον
δυσκόλως
είναι ο δυσπερίγραπτος της Καρολίνας
κώλος.
Είναι λευκόν, κατάλευκον το γάλα των
προβάτων
λευκόν το κρίνον το ανθούν εντός αγρών
αβάτων
και των ορέων η χιών λευκή κι
αστραποβόλος
αλλ' όχι ως ο πάλλευκος της Καρολίνας
κώλος.
Όλα μετρούνται επί της γης, μεγέθη και
ποσότης
μετράται μέχρι σπιθαμής, της γης η
καμπυλότης,
η των αστέρων διάμετρος, του ουρανού ο θόλος,
πλην ουχ ο αλαβάστρινος της Καρολίνας
κώλος.
Ω τορνευτέ και έκπαγλε της Καρολίνας
κώλε!
Γονυπετείς προσπίπτωμεν προ σου όλοι και
όλαι.
Στων αρωμάτων τας πνοάς, στους βροντερούς
σου κρότους,
την όσφρησιν και ακοήν έχομεν, ναι,
ατρώτους!..
