Ιωάννης Παναγάκος
|
Χριστούγεννα!
Γιορτή
αγάπης, γιορτή ελπίδας.
Ένα
χαμόγελο χαράς
φωτίζει
την ψυχή μας.
Και όλη
η πλάση γύρω μας
χαρούμενη
γιορτάζει,
γιατί
γεννήθηκε ο Χριστός
στης
Βηθλεέμ τη Φάτνη.
Χριστούγεννα!
Γέλια,
χαρές, τραγούδια κι’ ευτυχία.
κάτω απ’
το δέντρο σου, Χριστέ,
η Φάτνη
Σου η θεία
κείτεται,
κι’ όλα λαμπρά
μες στο
χρυσό φαντάζουν,
χίλια
στολίδια, άπειρα
παιχνίδια
σε φωνάζουν.
Μα αύριο
θα είναι χαρά;
θα ζήσει
η ελπίδα;
θα πάψει
να μας κυβερνά
ο
πόλεμος κι’ η βία;
|
Ή μήπως
τα Χριστούγεννα
είναι
για να γελάμε,
να λέμε
ποιήματα ευχές
κι’
ύστερα να ξεχνάμε!
Και
μόλις πάψει η χαρά
και
σβήσουν τα λαμπιόνια,
να σε
σταυρώνουμε ξανά
Χριστέ,
μα, με… κανόνια.
Κι όμως,
εσύ γεννήθηκες
να
φέρεις την ειρήνη,
να
σβήσουνε τα μίση πια
κι ο
πόλεμος να φύγει.
Πότε θα
‘ρθεί η στιγμή αυτή
να
ζήσουμε μαζί Σου
το
μήνυμα που έφερε
η θεία
Γέννησή Σου!
Ας ήταν
τα Χριστούγεννα
να ήταν
κάθε μέρα,
για ν’
αγαπάμε ολημερίς
και
όλους πέρα ως πέρα!!
|
