ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Μια ζωή γεμάτη…ΗΡΑΚΛΗΣ



Η Μαρινέλα στον δίσκο της ‘’ΑΛΒΑΝΙΑ’’, σε κάποιο τραγούδι λέει
’εχθρέ γιατί δε ρώτησες
Ποιους πάς να κατακτήσεις…’’
Με τέτοιους φιλάθλους, μπορούμε να πούμε στους διάφορους Μποροβηλοκομποτομαρινάκηδες ότι
’…λαμόγιο γιατί δε ρώτησες
Ποιους πάς να καταστρέψεις…’
και ότι ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ και τότε, ΘΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΠΟΛΥ.
Συμφωνούμε απόλυτα με τους ‘’φιλοξενούμενους’’ της Θεσσαλονίκης.
ΜΙΑ ΠΟΛΗ
ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ
    Η ιστορία του 82χρονου Γιώργου και της 78χρονης Δήμητρας Καλλιτσίδη η φωτογραφία των οποίων προκάλεσε ρίγη συγκίνησης μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ
    6 Νοεμβρίου του 2011. Γήπεδο Καλλικράτειας. 4.000 χιλιάδες και πλέον φίλοι του Ηρακλή το γεμίζουν απ” άκρη σ” άκρη. Κρέμονται σαν τα τσαμπιά, πάνω στις στέγες, στους φωτεινούς πυλώνες, στα δέντρα, σε μια προσπάθεια να χωρέσουν όλοι.
    Τα συναισθήματα; Περίεργα.
    Από τη μια μίσος για τις φωτογραφικές αποφάσεις της μιας βραδιάς σε μια συγχωρδία συνεργασίας της Πολιτείας με τα όργανα της ΕΠΟ, που έφεραν τον Ημίθεο να αγωνιστεί σε αυτό το…κάτι σαν γήπεδο.
    Από την άλλη λύπη για μια τεράστια ομάδα που την αμέσως προηγούμενη σεζόν είχε κάνει πρεμιέρα, με τον Ολυμπιακό στο Καυτανζόγλειο και τον κέρδισε μπροστά σε 20.000 κόσμο.
    Μαζί με όλα αυτά όμως και μια τεράστια δυναμική. «Θα μείνουμε εδώ, μέχρι να ξαναφέρουμε τον Ηρακλή, εκεί που του αρμόζει. Στα ψηλά σκαλοπάτια, αυτόνομο και δυνατό όπως τον ονειρευόμαστε».
    Κάπου εκεί, σε ένα από τα πολλά δύσβατα σημεία του ακατάλληλου για ποδόσφαιρο γηπέδου, υπάρχει μια εικόνα που όσοι την είδαν δύσκολα μπορούν να την βγάλουν από το μυαλό τους.
    Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, κρατώντας την εγγονή του από το χέρι, κλαίει με λυγμούς. Εκείνη προσπαθεί να του σκουπίσει τα δάκρυα, να του δώσει δύναμη και κουράγιο, να τον κρατήσει όρθιο. Πως να εξηγήσεις όμως σε έναν τέτοιο Ηρακληδέα, ότι δεν φταίει αυτός για κάτι; Ότι άλλοι αποφάσισαν να του κλέψουν τις Κυριακές. «Κουράγιο παππού. Σύντομα θα γυρίσουμε θα δεις κι όλα θα είναι όπως πρώτα».
    Το ματς τελειώνει σχεδόν νύχτα, αλλά τα συναισθήματα και τα ερωτήματα του στυλ «που ήρθαμε να παίξουμε;» αναπάντητα. Και μοναδική παρηγοριά: Η υπομονή. Ότι κάποια μέρα θα γυρίσουμε.
    26 Απριλίου του 2015. 1267 ημέρες μετά. Καυταντζόγλειο στάδιο. 20.000 χιλιάδες και πλέον φίλοι του Ηρακλή γεμίζουν τις κερκίδες του.
    Η ομάδα, με μοναδικό σύμμαχο τον κόσμο, το πείσμα και την συσπείρωσή του σε απόλυτο βαθμό, επιστρέφει με σταθερά βήματα εκεί από όπου  δεν έπεσε ποτέ. Κερδίζει την ΑΕΚ στην πρώτη αγωνιστική των πλέι-οφς και τα συναισθήματα; Χαράς και μόνο. Η Καλλικράτεια αποτελεί ανάμνηση που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, αλλά το τώρα είναι σημαντικό για να μπορούμε να βλέπουμε το μέλλον. Στον προαύλιο χώρο του Καυταντζογλείου, ο κόσμος αποχωρεί. Χαρούμενος για την μεγάλη νίκη, για την επάνοδο που διαφαίνεται  πιο καθαρά από ποτέ.
    Κάπου εκεί, ανάμεσα στο χαρούμενο πλήθος, μια άλλη εικόνα έρχεται να προστεθεί σε αυτήν της Καλλικράτειας. Είναι το ίδιο πρόσωπο. Ο ίδιος ηλικιωμένος κύριος της Καλλικράτειας, που χαρούμενος για τη νίκη του Ηρακλή, αποχωρεί, αυτή τη φορά χαμογελώντας και κρατώντας αγκαζέ την σύζυγό του, η οποία δεν έλειψε ποτέ από κοντά του. Η φωτογραφία γίνεται αμέσως viral και προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Σεβασμός πάνω από όλα, σε αυτούς που το ποδόσφαιρο αποτελεί αυτό που είπε κάποτε κάποιος…»το δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή τους».
    Εκείνος 82 χρονών πια. Εκείνη 78. Έχουν φάει τα γήπεδα με το κουτάλι. Έχουν δει, όλα όσα έχουν δει ελάχιστοι. Έχουν μεταλαμπαδεύσει την αγάπη τους για τον Ηρακλη, σε γιους, κόρες και εγγόνια. Κι όμως, δεν σταμάτησαν ποτέ. Ούτε τα χρόνια στην πλάτη τους νίκησαν. «Θέλω πριν φύγω από την ζωή, να δω την ομάδα μου να σηκώνεται ξανά. Να αγωνίζεται εκεί που πρέπει. Αυτό θα μου δώσει ακόμη περισσότερα χρόνια ζωής. Αυτό θα με κάνει να σηκωθώ κι εγώ ξανά» λέει στην BlueArena, o Γιώργος Καλλιτσίδης.
    Παιδί της βιοπάλης ο 82χρονος οπαδός του Ημίθεου. Από μικρός δούλευε στις λαϊκές και δεν είχε χρόνο γι” αυτά που απολαμβάναν άλλα παιδιά της ηλικίας του. Σπίτι δουλειά – δουλειά σπίτι. «Πήγαινα στο γήπεδο της Ευαγγελίστριας και έβλεπα μόνο τον Ηρακλή. Είναι η μεγάλη μου αγάπη. Τότε τα πανεπιστήμια δεν είχαν ολοκληρωθεί καλά καλά και σκαρφαλώναμε στο γιαπί για να δούμε τα παιχνίδια. Δεν γινόταν να περάσει Κυριακή χωρίς γήπεδο» τονίζει και προσθέτει: «Ήθελα μάλιστα πολύ να φορέσω τη φανέλα και να αγωνιστώ για τον Ηρακλή, αλλά ο μεγάλος Οδυσσέας Τσιτάνας μου είχε πει όταν το προσπάθησα, ότι είμαι πολύ αδύνατος για να παίξω ποδόσφαιρο. Δεν με πείραξε καθόλου. Θα συνέχιζα να ακολουθώ την αγαπημένη μου ομάδα από την κερκίδα. Όπως έκανα πάντα, όπως κάνω και τώρα».
    Κάπου εκεί, σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια, γνωρίζει το δεύτερο μεγάλο έρωτα της ζωής του. Την κ. Δήμητρα. «Γίναμε ζευγάρι, αλλά δυστυχώς τον έβλεπα ελάχιστα. Δούλευε πάρα πολύ και τις Κυριακές δεν έχανε παιχνίδι. Έτσι κάποια στιγμή, του ζήτησα να με πάρει μαζί του στο γήπεδο. Να τον βλέπω κι εγώ λίγο περισσότερο. Με πήρε και αυτό ήταν. Κόλλησα το μικρόβιο και από τότε, είμαστε πάντα μαζί και απολαμβάνουμε τα παιχνίδια παρέα» μας λέει.

    «Και που δεν έχουμε πάει μαζί. Οργώσαμε την Πελοπόννησο, πηγαίναμε στα εκτός έδρας, στο λεκανοπέδιο. Πήγαμε στην Ελβετία για την αναμέτρηση με την Σιόν, με τα λεωφορεία του συνδέσμου «ΚΥΑΝΟΙ» στους Αμπελόκηπους, μαζί με τον εγγονό μου, Λευτέρη (σ.σ. Ημιονίδης.
    Στην φωτογραφία τα κασκόλ δεν είναι καινούργια. «Δεν είναι πράγματι. Όταν τα αποκτήσαμε, δεν υπήρχαν μπουτίκ. Γι” αυτό και δεν βγαίνουν από πάνω μας. Έχω επίσης κρατημένη και την σημαία που ανέμιζα όταν κατέβηκα στον τελικό του 1976 με τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια». Σημαδιακό ε; Τα τελευταία χρόνια το ζεύγος έχει φύγει από το κέντρο της πόλης κι έχει μετακομίσει σε ένα χωριό, πολύ κοντά στην Θεσσαλονίκη. Το όνομα του; Φιλαδέλφεια.
    Πως ήρθαν όμως στο γήπεδο για τον αγώνα με την ΑΕΚ; «Με ταξί ήρθαμε, με ταξί φύγαμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε αυτό το παιχνίδι ακόμη και αν χρειαζόταν να έρθουμε με τα πόδια». Και δεν ήταν το μοναδικό που δεν ήθελαν να χάσουν. Η εγγονή τους, Ιωάννα Ημιονίδη γράφει σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, τον διάλογο που είχε με την γιαγιά της Δήμητρα, πριν από τον δεύτερο προημιτελικό με τον Πανιώνιο στην Αθήνα.
    «-Τί εχεις γιαγιά και εισαι στεναχωρημένη;
    -Ε τίποτα παιδί μου, να, γίναμε δύο κουφάρια …Τέτοιος αγώνας και να μη μπορούμε να πάμε μέχρι την Αθήνα και θα κάτσουμε να τον δούμε απο την τηλεόραση;
    Κάπως έτσι μεγάλωσαν τις κόρες τους και τον εγγονό τους και αυτός με τη σειρά του την μικρή του αδερφή και λίγο αργότερα τον γιό του. Γιατί ο ΗΡΑΚΛΗΣ είναι αξία που περνάει απο γενιά σε γενιά»!!!
    Τι μάθημα γι” αυτούς που συνηθίζουν να απολαμβάνουν τα ματς από τον καναπέ τους ε; Μάθημα ζωής…
1000 ΧΡΟΝΙΑ ΗΡΑΚΛΗΣ!

Οι αξέχαστες Ελληνίδες μανάδες του ελληνικού κινηματογράφου



Λευτέρης Σαββίδης
    Όλοι οι τύποι της Ελληνίδας μάνας όπως τις σκιαγράφησε ο ελληνικός κινηματογράφος ανά τις δεκαετίες και πρωτότυπες ιδέες για να χαρίσετε το πιο ξεχωριστό δώρο στη δική σας πρωταγωνίστρια - μαμά!  Αφορμή η επερχόμενη Ημέρα της Μητέρας που γιορτάζουμε την Κυριακή 10 Μαΐου
    Αθάνατη Ελληνίδα μάνα! Κλισέ έκφραση ή μήπως μια πραγματικότητα που διαπερνά κάθε μας δραστηριότητα από την παιδική μας ηλικία; Με αφορμή την ημέρα της μητέρας κάνουμε μια αναδρομή στις πιο διάσημες μανάδες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Από την Πάστα Φλώρα, στην πολίτισσα μαμά του Κιοπέουγλου (Κώστα Βουτσά) ή την Ελένη Ζαφειρίου έχουμε το χάρτη όλων των τύπων γυναικών της ελληνικής οικογένειας.

Η "θεότρελη" μαμα" - Πάστα Φλώρα
    Η Μαίρη Αρώνη υποδύθηκε χωρίς αμφιβολία την πιο τρελή μάνα του ελληνικού κινηματογράφου. Ύφος μπλαζέ, αφέλεια που σκοτώνει και μια μοναδική ικανότητα να κάνει τις πιο άσχετες παρατηρήσεις. "Στέλιο ήρθες;" ρωτά με τέτοια φυσικότητα που θέλεις να καλέσεις το 166 για απευθείας παράδοση στο Δαφνί. Πόσες φορές άραγε δεν ένιωσε κάποιος αυτή την απελπισία στις απίθανες παρατηρήσεις της μητέρας του;

Η "μαμά πυροσβέστης" - Κα. Παπασταύρου του Θεμιστοκλέους
    Η Μαρίκα Κρεβατά ενσάρκωσε μοναδική επιτυχία τη μαμά της κακομαθημένης Αλίκης Βουγιουκλάκη στο "Ξύλο Βγήκε Από τον Παράδεισο" που όπως κάθε μητέρα που σέβεται τον τίτλο της στην Ελλάδα, μπουκάρει σε σχολεία, φροντιστήρια και κάθε λογής δραστηριότητα του παιδιού της και ζητά το λόγο από οποιονδήποτε τολμήσει να πειράξει το σπλάχνο της. Τι κι αν ξέρει πως κατά πάσα πιθανότητα είναι το...  σπλάχνο της που έχει άδικο. Το αίμα νερό δεν γίνεται. Και μετά αναρωτιώμαστε πως μα κακομαθαίνουν.

Η κλασική Ελληνίδα μάνα
    Η Ελένη Ζαφειρίου διετέλεσε την πιο κλασική φιγούρα μητέρας στον ελληνικό κινηματογράφο. Το πρόσωπό της έγινε ταυτόσημο με το ρόλο αυτό. Η μητέρα των σεμνότυφων κορών του Ορέστη Μακρή στη "θεία από το Σικάγο", αλλά και την κλασική μάνα του Αλέκου Αλεξανδράκη που κόβει τους ανθρώπους με την πρώτη ματιά στο "Δεσποινίς Διευθυντής". Αλλά και στον Κατήφορο και σε τόσες άλλες ταινίες. Η Ελένη Ζαφειρίου είναι χωρίς καμιά αμφιβολία το πρόσωπο της Ελληνίδας μάνας στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.

Η χαρτοπαίχτρα μάνα
    Υπάρχουν όμως και εκείνες οι μανάδες που όσο κι αν αγαπούν τα παιδιά τους, έχουν σαν όλους τους ανθρώπους τα πάθη τους. Φυσικά, κανένα πάθος και καμιά αδυναμία δεν μπορεί να νικήσει την αγάπη τους για τα παιδιά τους στο τέλος. Μια τέτοια μητέρα ήταν και η απολαυστική Ρένα Βλαχοπούλου, στην ταινία "Η χαρτοπαίχτρα" με την ανυπέρβλητη ατάκα του Βουτσά "Τι γονείς βγάζουμε" να μένει στην ιστορία.

Μάνα και πατέρας μαζί
    Μπορεί η Γεωργία Βασιλειάδου να έχει κάνει θραύση ως ανύπαντρη "πολύφερνη" νύφη ή το πολύ ως θεία από το Σικάγο, έχει όμως διατελέσει και μάνα και μάλιστα από εκείνες που μεγάλωσαν τα παιδιά τους σαν πατέρας και μάνα μαζί. Η απολαυστική Μαμή, στο "Η κυρά μας η μαμή", ήταν πριν από επιστήμων που ξεμάτιαζε τους συγχωριανούς της, μητέρα του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και έμελλε να συμπεθερέψει με τον Ορέστη Μακρή.

Η μάνα βάρος στο παιδί της
    Είναι όμως κι εκείνες οι μανάδες που βλέπουν στο μοναχογιό τους τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές. Να παντρέψει τις αδερφές του, να φροντίσει την ίδια και να ορίσει εκείνη τη γυναίκα που θα πάρει ο γιος της. Κλασική περίπτωση μητέρας που ενσάρκωσε με μεγάλη επιτυχία η Σμάρω Στεφανίδου, ως μάνα του Κώστα Βουτσά στο "20 γυναίκες κι εγώ".

Η μάνα του "μαμάκια"
    Μια κατηγορία από μόνη της, η Μαίρη Μεταξά και ο γιόκας της ο Κώστας Βουτσάς που ταίριαξαν απόλυτα σε όσες ταινίες πρωταγωνίστησαν ως μάνα και γιος. Η γκρινιάρα πεθερά "Στο Ανθρωπάκι" που θα πέθαινε από την καρδιά της προκειμένου να μην πάρει ο κανακάρης της τη Μάρθα Καραγιάννη.
    Η απόλυτη όμως σύμπραξη Μεταξά-Βουτσά έγινε στην ταινία "Νύχτα Γάμου" με την πολίτισσα πεθερά που θα δώσει τα "φουντούκια" στο τζιέρι της και θα τρέξει όπου κι αν βρίσκεται - μαζί με όοοολη την οικογένεια - να βοηθήσει τον γιόκα της που την έχει ανάγκη.
    Όποια και αν είναι τα προτερήματα ή τα μειονεκτήματα της μάνας καθενός από εμάς, ένα είναι το σίγουρο.  Πως αυτές είναι ο πρώτος άνθρωπος που αντικρύζει κανείς όταν έρχεται στον κόσμο και ο μόνος (με ελάχιστες εξαιρέσεις) που θα αντάλλαζε χωρίς δεύτερη σκέψη ακόμη και τη ζωή του για να σωθεί η ζωή του παιδιού του.

Μάρδας: Σήμερα δεν υπάρχουν χρήματα για τα αναδρομικά των συνταξιούχων



Τώρα ξέρετε ‘’πού να βάλετε’’ τις αποκαταστάσεις μισθών και συντάξεων και τα αναδρομικά…
Τουλάχιστον, αυτός δεν μας ‘’δουλεύει’’.
    Απαισιόδοξος αναφορικά με τα χρήματα που δικαιούνται ως αναδρομικά οι συνταξιούχοι, εμφανίστηκε ο Δημήτρης Μάρδας.
    «Αν σήμερα μου ζητούσε η κυβέρνηση να βρούμε τα χρήματα για να πληρωθούν οι συνταξιούχοι τις επιστροφές ποσών, τα οποία περικόπηκαν το 2012, θα έλεγα ότι χρήματα δεν υπάρχουν» δήλωσε στον FOCUS FM 103,6 και τον Δημήτρη Βενιέρη, ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών.
    Αναφερόμενος στα ασφυκτικά δεδομένα που θα δημιουργήσει στα ταμεία του Κράτους η απόφαση του ΣτΕ, ο κ Μάρδας τόνισε πως « οι αποφάσεις της δικαιοσύνης θα πρέπει να γίνονται σεβαστές, αλλά αν υπάρξει δυσκολία ο νόμος επιτρέπει στη κυβέρνηση να αναβάλλει τις πληρωμές αυτές. Ωστόσο, μόλις καθαρογραφεί η απόφαση, η κυβέρνηση θα εξετάσει τους τρόπους άντλησης ρευστότητας για να αντιμετωπίσει το θέμα, με βάση τους περιορισμένους όρους της ελληνικής οικονομίας».
    «Όσο πιο νωρίς κλείσει η συμφωνία με τους δανειστές στην παρούσα φάση τόσο το καλύτερο, γιατί μόνο έτσι θα αλλάξει η ψυχολογία στην αγορά» , είπε ο κ Μάρδας και αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο το Eurogroup να συνεδριάσει νωρίτερα από τις 11 Μαΐου, ίσως στις 8 του μήνα.
    Σε ότι αφορά το πακέτο βοήθειας το οποίο θα απαιτηθεί τον Ιούνιο, ο αναπληρωτής υπουργός αφού ξεκαθάρισε ότι δεν είναι εφικτό να προσδιοριστεί το ύψος του με ακρίβεια δήλωσε ότι «αυτό το πακέτο θα συνοδευθεί με συμφωνία στην οποία θα καταλήξουμε με τους δανειστές μας. Το ΔΝΤ σε μια τέτοια περίπτωση δεν φαίνεται να θέλει να συνδράμει, αλλά αυτό είναι μάλλον θετικό, αφού το Ταμείο λειτουργεί με άλλη φιλοσοφία από εκείνη της ΕΚΤ».
    Σε ερώτηση σχετικά με την προσφυγή σε εκλογές ο αναπληρωτής υπουργός εμφανίστηκε σαφής και κατηγορηματικός «δεν είναι η προσήκουσα λύση, εγώ εκφράζω την αντίθεσή μου με σαφήνεια».