ΜΙΑΝΜΑΡ : ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΡΟΧΙΝΓΚΙΑ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Του Ευάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α-Νομικού

     Η Μιανμάρ ( Myanmar), η οποία πριν το 1989 ονομάζονταν Βιρμανία ή Μπούρμα, είναι μια μεγάλη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας με πληθυσμό 51,5 εκατομμυρίων που συνορεύει δυτικά με το Μπαγκλαντές (πρώην ανατολικό Πακιστάν) και βορειοδυτικά με την Ινδία, ενώ προς Νότο βρέχεται από την Θάλασσα του Ανταμπάν, εντός του κόλπου της Βεγγάλης.

    Μετά τους αγγλο-βιρμανικούς πολέμους (1824-1826, 1852, 1885), η αυτοκρατορία της  Βιρμανίας ηττήθηκε από τους Βρετανούς και προσαρτήθηκε στην αυτοκρατορία των Ινδιών. Στις αρχές  1948, ως αποτέλεσμα δύο επαναστατικών κινημάτων,  απέκτησε  την ανεξαρτησία της από τους Βρετανούς  και έλαβε την ονομασία «Ένωση της Βιρμανίας»,

    Κατά τον Β΄ΠΠ η Μιανμάρ τέθηκε υπό ιαπωνική κατοχή, το 1944-45   απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους και κηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος το 1948. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας της σημαδεύτηκαν από εμφύλιες διαμάχες που οδήγησαν, το 1962, σε στρατιωτικό πραξικόπημα. Το 1974, με το νέο Σύνταγμα, καθιερώθηκε η «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μιανμάρ» και στις εκλογές που ακολούθησαν ανεδείχθη νικητής ο Στρατηγός Νε Βιν που ουσιαστικά κυβέρνησε μέχρι το 1988 αλλά το ίδιο έτος εκδηλώθηκε και πάλι πραξικόπημα το οποίο επέβαλε σκληρότερο στρατιωτικό καθεστώς με το λεγόμενο «Συμβούλιο για την Αποκατάσταση του Νόμου και της Τάξης - SLORC». Το «Συμβούλιο» παρέμεινε  στην εξουσία μέχρι το 1991, με την Χώρα να καταγγέλλεται επανειλημμένα για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διώξεις αντιφρονούντων από την Διεθνή Αμνηστία και τον ΟΗΕ. Από το 1992  το στρατιωτικό καθεστώτος συνέχισε ο Στρατηγός Τον Σεν, επικεφαλής του « Κρατικού Συμβουλίου Ειρήνης και Ανάπτυξης» μέχρι το 2010, οπότε έγιναν οι πρώτες ελεύθερες κοινοβουλευτικές εκλογές που ανέδειξαν πρώτο κόμμα την «Ένωση Αλληλεγγύης και Ανάπτυξης», με αρχηγό τον Θάιν Σάιν, που διορίστηκε από το Κοινοβούλιο ως Πρόεδρος της Χώρας, ο πρώτος μη στρατιωτικός σε αυτό το αξίωμα μετά από 20 χρόνια.   Στις εκλογές 2012 ανεδείχθη για πρώτη φορά βουλευτής μια αξιόλογη γυναίκα, η  Αουγκ Σαν Σου Κι, η οποία το 1991 είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Η  Σου Κι, στις επόμενες εκλογές του 2015 ηγήθηκε του κόμματος  « Εθνικός Σύνδεσμος για την Δημοκρατία» που ήλθε  πρώτο με το 70% των ψήφων, με αποτέλεσμα, να αναδειχθεί ηγέτης της Χώρας της από τέλη Μαρτίου 2016 μέχρι σήμερα.

    Στα δυτικά σύνορα της Μιανμάρ, εκτείνεται η Πολιτεία («state», την αποκαλεί ο ΟΗΕ) Ρακίν (Rakhine), πρώην Αρακάν, όπου κατοικεί  η μουσουλμανική μειονότητα των Ροχίνγκια (Rohiνgya), πληθυσμού μεγαλύτερου του ενός εκατομμυρίου. Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Μιανμάρ είναι στο  θρήσκευμα βουδιστές, υπάρχει, όμως, και ένα ποσοστό περίπου 5%  μουσουλμάνων. Οι Αρχές της Μιανμάρ υποστηρίζουν ότι το Ισλάμ εισήλθε στην Χώρα με την βρετανική κατοχή το 1824, σε αντίθεση με τους ηγέτες των Ροχίνγκια οι οποίοι, υποστηρίζουν ότι διαδόθηκε από Άραβες εμπόρους τον 1ο αιώνα μετά το «Έτος Εγίρα ή Χίτζρα» των μουσουλμάνων, που αντιστοιχεί «στο χριστιανικό» 622 μΧ.

   Ήδη από την εποχή της αποικιοκρατίας οι θρησκευτικοί  φανατισμοί  μεταξύ βουδιστών και μουσουλμάνων συχνά οδηγούσαν σε βίαιες μεταξύ τους συγκρούσεις, όπως το 1938 και 1942, όταν χιλιάδες μουσουλμάνοι θανατώθηκαν και οι περιοχές τους υπέστησαν σοβαρές καταστροφές. Μετά την ανεξαρτησία, τα στρατιωτικά καθεστώτα που ακολούθησαν προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα νέο είδος εθνικής ταυτότητας και συνείδησης για τους κατοίκους της (τότε) Βιρμανίας, βάσει  φυλετικών και θρησκευτικών «κριτηρίων», με αποτέλεσμα η στοχοποίηση  των Ροχίγκια να εισέλθει σε νέα φάση. Ουσιαστικά από το 1974 και νομικά από το 1982 οι Ροχίγκια στερούνται της ιδιότητας του πολίτη, θεωρούνται «ξένοι» από το κράτος ως παράτυποι μετανάστες από το Μπαγκλαντές και τους απαγορεύεται να μένουν στην Μιανμάρ, «εκτός αν προσκομίσουν απτές αποδείξεις ότι οι πρόγονοί τους ζούσαν εκεί και πριν την ανεξαρτησία τους». Οι κοινότητές τους είναι περιθωριοποιημένες και στερούνται βασικών προσβάσεων στην Παιδεία, την Υγεία και την αγορά εργασίας. Το 1978 ο στρατός έδιωξε μισό εκατομμύριο μουσουλμάνους κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες. Σύμφωνα με στατιστικές του ΟΗΕ, η καταδίωξη αυτή στοίχισε την ζωή  περίπου 40.000 ατόμων.  Και το 1991, επίσης, όταν η αντίθετη του στρατιωτικού καθεστώτος παράταξη  έχασε τις εκλογές, οι μουσουλμάνοι που είχαν υποστηρίξει τους εκπροσώπους της, πλήρωσαν ακριβό τίμημα με την εκ νέου εκδίωξη άλλου μισού εκατομμυρίου ατόμων. Το 2012 νέα κλιμάκωση της βίας οδήγησε σε χιλιάδες δολοφονίες και 100.000 Ροντίγια εκτοπισμένους στις γειτονικές χώρες, Μπαγκλαντές, Ινδία, Ταϊλάνδη, Μαλαισία.

    Όμως οι Ροχίνγκια έχουν οργανώσει την δική τους αντίσταση.  Την 25η Οκτ. 2016, Μουσουλμάνοι αντάρτες του «Απελευθερωτικού Στρατού Αρακάν  των Ροντίγια - (ΑRSΑ)», μια οργάνωση η οποία μέχρι πρότινος ήταν γνωστή ως «Χαρακά αλ Γιακίν», επιτέθηκαν σε αστυνομικά φυλάκια στην Ρακίν και φόνευσαν αστυνομικούς. Σε αντίποινα,  στρατιωτικές δυνάμεις της Μιανμάρ  επιτέθηκαν κατά του αμάχου πληθυσμού της Ρακίν  και, σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις της Διεθνούς Αμνηστίας (ΔΑ), προέβησαν «σε ευρείας κλίμακας πράξεις βίας, όπως παράνομες αυθαίρετες συλλήψεις και δολοφονίες, δηώσεις και βιασμούς.  Περισσότερα από 1.200 κτίρια καταστράφηκαν ή κάηκαν, συμπεριλαμβανομένων σχολείων και τζαμιών». Τελειώνοντας η Ανακοίνωση της ΔΑ διαπιστώνει ότι «εξαιτίας των εν λόγω συγκρούσεων, περίπου 87.000 καταγεγραμμένοι Ροχίνγκια κατέφυγαν στο Μπαγκλαντές κατά το χρονικό διάστημα από τον Αύγουστο 2016 μέχρι τον Μάρτιο 2017» και  εκτιμά ότι «η  μορφή και η έκταση των βιαιοτήτων είναι τέτοιου βαθμού ώστε κάλλιστα  να μπορούν να θεωρηθούν ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Επί πλέον, ο διευθυντής της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες, μιλώντας στο ΒΒC, δήλωσε ότι οι πράξεις αυτές ισοδυναμούν με «εθνοκάθαρση», αλλά η Σου Κι τήρησε στάση επιφυλακτική χαρακτηρίζοντας τέτοιας μορφής κατηγορίες ως «ψευδείς και κακοήθεις  κατηγορίες παραπληροφόρησης που εξυπηρετουν τα συμφέροντα των ανταρτών». Πάντως η κυβέρνηση της Μιανμάρ δεν θεωρεί τους Ροχίνγκια ως κομμάτι του έθνους τους αλλά  ως «σύμβολα μουσουλμανικής εισβολής από το Μπαγκλαντές». Μάλιστα τους έχει δώσει την εμπαικτική ονομασία «μουσουλμάνοι Μπεγκάλι» που χρησιμοποιείται σε ολόκληρη την ινδική χερσόνησο για να δηλώσει εθνοτικά υποδεέστερες κοινωνικές ομάδες και μειονότητες, με σκοπό την νομιμοποίηση των γενοκτονιών ((όπως, για παράδειγμα, συνέβη στο παρελθόν με τις συγκρούσεις για την απελευθέρωση του Μπαγκλαντές και την σφαγή των Νελί στο Ασάμ της Ινδίας).

    Η κατάσταση επιδεινώθηκε έτι περισσότερο – και συνεχίζεται επιδεινούμενη μέχρι σήμερα- όταν, περί τα τέλη του παρελθόντος Αυγούστου (2017), μέλη του ARSA επανέλαβαν τις επιθέσεις τους, σφοδρότερες και πλέον συντονισμένες αυτή την φορά, εναντίον 30 αστυνομικών φυλακίων και μιας στρατιωτικής βάσης στην Ρακίν, όπου τουλάχιστον 60 αντάρτες και 12 αστυνομικοί αρχικά σκοτώθηκαν. Τα αντίποινα ήταν υπερβολικά δυσανάλογα. Ο στρατός ,οι δυνάμεις ασφαλείας και οι παραστρατιωτικές ομάδες – όλοι τους ανεξέλεγκτοι κυριολεκτικά από την κυβέρνηση -  θεώρησαν ολόκληρο  τον λαό των Ροχίνγκια ως «εχθρό» και άρχισαν να σκοτώνουν αδιάκριτα, καταστρέφοντας χωριά ολόκληρα, Τα κύματα προσφύγων πολλαπλασιάστηκαν. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, τις πρώτες τρεις εβδομάδες της τελευταίας αυτής κρίσης, 150.000 Ροχίνγκια, καθημαγμένοι από τις κακουχίες και τις συνεχείς διώξεις, κατέφυγαν στο Μπαγκλαντές για προστασία και ασφάλεια, ενώ, μαζί με αυτούς, άλλες 27.ΟΟΟ από διαφορετικές –καταδιωκόμενες και αυτές-  μειονότητες της Μιανμάρ έπραξαν το ίδιο. Και, ασφαλώς, σε αυτούς θα πρέπει να προστεθούν και οι δεκάδες χιλιάδες άλλων που έχουν καταφύγει στις ορεινές περιοχές της Ρακίν με ετοιμότητα να διέλθουν τα σύνορα στην πρώτη ευκαιρία, αν, φυσικά, μπορέσουν να αποφύγουν τα ναρκοπέδια και λοιπά κωλύματα που έχουν απλώσει οι δυνάμεις της Μιανμάρ  κατά μήκος της παραμεθορίου. Την 7η Σεπτεμβρίου, ο επικεφαλής του στρατού της Μιανμάρ, σε συνέντευξη Τύπου, απέφυγε, όπως ήταν φυσικό, να κάνει κρίσεις για γενοκτονία, εθνοκάθαρση κλπ και   απέδωσε την κρίση στην ανάγκη « να ολοκληρωθούν ανοικτά ζητήματα αναγόμενα στην εποχή του Β΄ΠΠ». Πάντως είναι ιστορικά αληθές ότι οι Βρετανοί, κατά την διάρκεια του πολέμου είχαν υποσχεθεί ανεξαρτησία στους Ροχίνγκια, πλην, όμως, αργότερα ανακάλεσαν την υπόσχεσή τους. Σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο κατηγορείται από την Διεθνή Κοινότητα ότι την τελευταία τριετία πουλάει όπλα στην κυβέρνηση της Μιανμάρ για χρησιμοποίηση κατά των «ανταρτών.

    Ζοφερά  ανάγλυφη είναι η  κατάσταση όπως την περιέγραψε σε πρόσφατη Επιστολή του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος τόνισε ότι : «Χιλιάδες άνθρωποι έχουν διαφύγει στο Μπαγκλαντές και έχουν ανάγκη ανθρωπιστικής βοήθειας και χιλιάδες μουσουλμάνου Ροχίνγκια βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην παραμεθόρια περιοχή, ενώ εκατοντάδες έχασαν την ζωή τους στην προσπάθειά τους να διαφύγουν από τις επιθέσεις. Η παρούσα τρομακτική κατάσταση, που αποτελεί  το τρίτο μεγάλο κύμα βίας στην περιοχή την τελευταία πενταετία, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ανθρωπιστική κρίση και να θέσει σε κίνδυνο την ειρήνη και την ασφάλεια πέραν των συνόρων της Μιανμάρ[…. ] τα περισσότερα από τα περιστατικά της παράτυπης βίας που ασκήθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας της Μιανμάρ επηρέασαν πολύ περισσότερο τις γυναίκες, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους που αποτελούν το 85% των φυγάδων». Περαίνοντας ο Γ, Γραμματέας κατέστησε υπεύθυνη την κυβέρνηση της Μιανμάρ για την αποκατάσταση της ηρεμίας και ασφάλειας στην περιοχή και προέτρεψε την Διεθνή Κοινότητα να ενδιαφερθεί για τον τερματισμό του φαύλου κύκλου βίας και θανάτου στην Ρακίν, καθώς και την αποτροπή μιας περαιτέρω ανθρωπιστικής κρίσης στην περιοχή.     

    Αποφώνιση. Ανεξάρτητα αν oι Ροχίγκια αποτελούν ή όχι εθνοτική ή άλλης μορφής κοινωνική ομάδα, τα εις βάρος τους αποτροπιαστικά εγκλήματα πολέμου φέρουν έντονα τα χαρακτηριστικά της  γενοκτονίας και ως τοιαύτα θα πρέπει να κριθούν από τα Διεθνή Ποινικά Δικαστήρια, αν ποτέ η υπόθεση φθάσει προς εκδίκαση μέχρι αυτά. Η κυβέρνηση της Μιανμάρ ουδέν μέτρο έχει λάβει προς εξάλειψη της κρίσεως, πλην της δήλωσης της Σου Κι, η  οποία, λύνοντας την από ενάρξεως των εχθροπραξιών σιωπή της, δήλωσε σε τηλεοπτικό διάγγελμά της ότι « καταδικάζει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μουσουλμάνων στην Ραχίν και σχεδιάζει την επιστροφή 400.000 προσφύγων από το Μπαγκλαντές, μετά από την εξακρίβωση της ταυτότητάς τους, βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων». Από την άλλη πλευρά, όμως, φέρει προσκόμματα στην διεθνή  επισιτιστική βοήθεια να φθάσει μέχρι τον άμαχο πληθυσμό της Ρακίν. Αλλά και η Διεθνής Κοινότητα αρνείται ή δεν θέλει να δράσει, παρά τις καταγγελίες του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ότι οι δυνάμεις της Μιανμάρ αγνοούν τις κατά καιρούς καταδίκες της βίας σε ολόκληρο τον πλανήτη και τις απαιτήσεις του για επιβολή σκληρών μέτρων τα οποία οι στρατηγοί της Μιανμάρ δεν θα μπορέσουν να αποφύγουν. Εν τω μεταξύ, όμως οι σφαγές και οι βιασμοί, καλά κρατούν. Ολόκληρη η Ανθρωπότητα αναμένει να ξεπεραστεί όσον το δυνατόν ανώδυνα και αυτή η κρίση, ευχόμενη  να είναι η τελευταία.  

ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΕΤΟΦΩΛΙΕΣ ΤΟΥΣ

Τριλογία. «ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ» 1 από 3

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Ν. Ι. Μέρτζος

    Το Σάββατο και την Κυριακή 21-22 Οκτωβρίου η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων οργανώνει επιστημονικό συμπόσιο με θέμα «Συμβολή για τα Βλαχοχώρια του Μέλλοντος». Το συμπόσιο θα διεξαχθεί στην Νίκειο Σχολή στο Νυμφαίον το οποίο αποτελεί υπόδειγμα ήπιας ανάπτυξης.

    Επί μακρούς αιώνες τα βλαχοχώρια στα ψηλά βουνά υπήρξαν λίκνο τους ελληνικής παιδείας και τείχος του Ελληνισμού, κιβωτός πολιτισμού και κέντρα διεθνούς εμπορίου. Τα δίκτυά τους απλώνονταν σε Δύση και Ανατολή: Βαλκάνια και Ευρώπη, Κωνσταντινούπολη και Αίγυπτος, Ρωσία, Κασπία και Κριμαία. Παρέμειναν άπαρτα ακροπύργια του Έθνους έως την Κατοχή 1941-1944 οπότε οι Γερμανοί και Ιταλοί τα πυρπόλησαν όλα με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ολοκαύτωμα η Κλεισούρα. Αλλά οι Βλάχοι τα αναστήλωσαν όλα.   Επί 450 χρόνια ήσαν αυτοδιοικούμενα και ένοπλα. Δυστυχώς, αχάριστη, αμνήμων και ανελλήνιστη η Ελληνική Πολιτεία κατήργησε κι αυτές τους σεπτές ορεινές κοινότητες που την πατρώα αυτοδιοίκησή τους που είχαν σεβασθεί ακόμη και οι Οθωμανοί κατακτητές. Αυτό σημαίνει εθνική παρακμή. Ωστόσο, εμείς απάνω στα βουνά τους στεκόμαστε όρθιοι και δημιουργοί. Χρωστάμε στον Ελληνισμό και σώζουμε τα σεβάσμια λίκνα του για να θυμάται το Γένος. Η μνήμη οδηγεί. Και οι Βλάχοι το υπηρετούν ακόμη από θέσεις-κλειδιά. Βλάχοι σήμερα είναι ο Πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Περικλής Μήτκας, οι Περιφερειάρχες Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης και Θεσσαλίας Βασίλης Αγοραστός, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, οι Πρόεδροι της Διεθνούς Εκθέσεως Δημήτρης Τζήκας και της ΧΑΝ Γιάννης Σωσσίδης, δεκάδες καθηγητές Πανεπιστημίων κ.α.

    Στα βλαχοχώρια της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Θεσσαλίας και του Βάλτου συναντάς ακόμη ζωντανή την Ιστορία και την ασημουργία, την λαϊκή αρχιτεκτονική και την παράδοση σε πλήρη αρμονία με την εξαίσια Φύση όπου αχολογούν τα τελευταία τσελιγκάτα. Ας επιτραπεί, λοιπόν, στον υποφαινόμενο Βλάχο να αφιερώσει στις ρίζες του τρία διαδοχικά άρθρα. Είναι πολύ δύσκολο να διατρέξεις τόσους πολλούς αιώνες, τόσους άθλους, τόσο χρυσάφι και τόσο αίμα. Να διαλύσεις τόσες πλάνες και τόσο οργανωμένες πλεκτάνες. Να συνοψισθούν σε ενότητες που καθεμιά τους αποτελεί ολάκερα βιβλία. Οι Αρμάνοι καμαρώνουν ότι υπήρξαν πρώτοι στ’ άρματα και στα γράμματα, στα γρόσια και στα τάματα. Καθοδήγησαν τα Βαλκάνια, διεκίνησαν το εμπόριο Ανατολής και Δύσης, φώτισαν το δουλεύον Γένος και στάθηκαν αρματωμένοι στην πρώτη γραμμή όλων των αγώνων.

    Βλάχους τους ονόμασαν άλλοι. Εμείς ανέκαθεν αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Αρμάνοι, δηλαδή Ρωμαίοι πολίτες τους καθ’ ημάς Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία τους τελευταίους αιώνες τους επονομάζονταν και Ρωμανία. Αρειμάνιος στην ελληνική σημαίνει αγέρωχος πολεμιστής. Το όνομα Ρωμαίος ουδέποτε προσδιόριζε εθνική καταγωγή. Επί περισσότερα από χίλια χρόνια όλοι οι Έλληνες αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρωμαίοι. Ρωμιοσύνη ορίζουμε το Γένος τους μέχρι σήμερα και αποκαλούμεθα Ρωμιοί. Έως την Άλωση ο Αυτοκράτωρ έφερε τον τίτλο «Πιστός εν Χριστώ Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων». Ρουμιλί, Ρούμελη, γη των Ρωμαίων, ονόμασαν οι Οθωμανοί όλον τον ελληνικό χώρο δυτικά τους Πόλης.

    Είμαστε οι τελευταίοι απόγονοι των γηγενών Ελλήνων οι οποίοι λατινοφώνησαν μετά την επικράτηση των Ρωμαίων, όπως λατινοφώνησαν όλοι οι κάτοικοι τους Ρουμανίας, τους Γαλλίας, τους Ισπανίας, τους Πορτογαλίας, της Βαλονίας στο Βέλγιο και του καντονίου Ρωμάνις τους Ελβετίας. Μετά όλη η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική. Η επιστήμη ονομάζει ρωμανικές αυτές τις γλώσσες γιατί μήτρα τους είναι η λατινική. Η γλωσσική ρίζα δεν σημαίνει  εθνική.

    Οι πρόγονοί μας ουδέποτε έγραψαν την προφορική τους γλώσσα. Έγραψαν μόνον στην ελληνική. Εξελλήνιζαν. Δεν εξελληνίσθηκαν. Όλοι οι ιστορικοί μαρτυρούν επί μακρούς αιώνες ότι από τον 1ο αιώνα οι γηγενείς πληθυσμοί στον ευρύτερο ελληνικό χώρο λατινοφώνησαν λόγω τους ρωμαϊκής κυριαρχίας και χρησιμοποιούσαν τη λατινική στην προφορική μονάχα τους λαλιά: φθέγγεσθαι, λόγω Ρωμαίων χρώνται, εκφωνείσθαι ρήμασι ρωμαϊκοίς κ.α.

    Ο Πλούταρχος τον 1ο αιώνα τους (50-120) γράφει:. «Ως δοκεί μοι περί Ρωμαίων λέγειν ων με λόγω νυν ομού τι πάντες άνθρωποι χρώνται», δηλαδή «την γλώσσα των Ρωμαίων χρησιμοποιούν προφορικά τώρα όλοι μαζί σχεδόν οι άνθρωποι». Μετά 43 χρόνια, ο Ρωμαίος Δίων Κάσσιος (163-235) αναφέρει ότι ο Αυτοκράτωρ Αντωνίνος ο Ευσεβής, από το 138 έως το 161 τους, συγκρότησε επί τόπου τρεις Λεγεώνες από γηγενείς Μακεδόνες, Ηπειρώτες και Αιτωλούς: την 5η,7η, και 6η. Στα βλάχικα η 5η ονομάζεται «τσίντσι» και, γι’ αυτό, οι Σέρβοι τους ονόμασαν «Τσίντσαρ». Κάθε Λεγεώνα αποτελούσαν 16.000 άνδρες βαρειά οπλισμένοι που υπηρετούσαν επί 25 συνεχή χρόνια ακολουθούμενοι από τους οικογένειές τους. Έτσι λατινοφώνησαν και συνέχισαν να υπηρετούν ένοπλοι την Αυτοκρατορία τα επόμενα χίλια τριακόσια χρόνια.  Το 212 τους ο Αυτοκράτωρ Καρακάλλας ονόμασε Ρωμαίους όλους τους υπηκόους τους Αυτοκρατορίας διότι τους ανύψωσε στο δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη. Τον 5ο αιώνα ο Πρίσκος γράφει ότι όλοι οι αιχμάλωτοι του Αττίλα, που  τους επισκέφθηκε, μιλούσαν λατινικά επειδή στα Βαλκάνια τους ο πληθυσμός είχε λατινοφωνήσει και μόνον τους ακτές μιλούσαν ελληνικά. Μετά σύντομα ο Ιωάννης Λυδός, σύγχρονος του Ιουστινιανού, βεβαιώνει τα ίδια. Γράφει:

    «Νόμος ην αρχαίος πάντα μεν τα οπωσούν πραττόμενα παρά τοις Επάρχοις τοις των Ιταλών εκφωνείσθαι ρήμασι, τα δε περί την Ευρώπην πραττόμενα πάντα διεφύλαξεν εξ ανάγκης δια το τους αυτής οικήτορας, καίπερ Έλληνας εκ του πλείονος όντας, τη των Ιταλών φθέγγεσθαι φωνή και μάλιστα τους δημοσιεύοντας».  Δηλαδή «υπήρχε αρχαίος νόμος να εκφωνούνται λατινικά όσα έπρατταν οι Έπαρχοι και όσοι έπρατταν στα Βαλκάνια (που τότε ονομάζονταν Ευρώπη) η ανάγκη διεφύλαξε τον νόμο να μιλούν λατινικά, παρ’ όλο που οι περισσότεροι κάτοικοί τους ήσαν Έλληνες και μάλιστα οι δημόσιοι αξιωματούχοι».

    Ο Προκόπιος το 553-555 καταγράφει βλάχικα τοπωνύμια: Σαπτεκάζας: Επτά Σπίτια, Λουποφοντάνα: Λυκόβρυση, Μπουργκουάλτου: Ψηλό Κάστρο κ.α.

    Έως το τέλος του 6ου αιώνα οι λατινόφωνοι αυτοί πολεμιστές δεν ονομάζονται ακόμη Βλάχοι. Μήπως δεν υπήρχαν έως τότε; Υπήρχαν, βέβαια. Το όνομα Βλάχος ήλθε και τους βρήκε. Πώς; Οι Γερμανοί επονόμαζαν όλους τους λατινόφωνους Volcae, δηλαδή Λαούς τους Λατινικής, και μετά Welsch. Aπ’ αυτό προήλθαν οι ονομασίες Βαλλόνοι και Ουαλλοί. Διερχόμενοι τα γερμανικά εδάφη οι Σλάβοι έφεραν το όνομα παρεφθαρμένο στα Βαλκάνια όπου βρήκαν τους αυτόχθονες λατινόφωνους και τους ονόμασαν Wlaschi, Βλάχους. Γι’ αυτό «ξαφνικά» εμφανίσθηκαν από το πουθενά Βλάχοι- απλώς τότε εμφανίσθηκε πρώτη φορά το όνομα Βλάχος. Η Πολωνία ονομάζει επίσημα μέχρι σήμερα Wloshy την Ιταλία.

Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα

http://www.sansimera.gr/

    Με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Unternehmen Barbarossa στα γερμανικά) έμεινε στην ιστορία η εισβολή των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.  Μπαρμπαρόσα  (Κοκκινογένης στα ιταλικά) ήταν το προσωνύμιο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Α', ο οποίος ηγήθηκε των Σταυροφόρων τον 12ο αιώνα.

    Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου του 1941 και διήρκεσε έως τις 7 Ιανουαρίου 1942, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εγκλωβίστηκαν από τον ρωσικό χειμώνα. Ήταν πρελούδιο των πολεμικών επιχειρήσεων...



Η συνέχεια στο...   Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα

Σπύρος Σπυρομήλιος (1864-1930),

Από τη Βικιπαίδεια,.

    Ο Σπύρος Σπυρομήλιος (1864-19 Μαΐου 1930), ήταν Έλληνας αξιωματικός της ελληνικής Χωροφυλακής, διακρίθηκε στον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς Πολέμους.

    Ο Σπυρομήλιος καταγόταν από γνωστή οικογένεια  της Χειμάρρας, πόλη στις ακτές της σημερινής νότιας Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος).

    Το 1905 έδρασε στην, υπό οθωμανική κυριαρχία Μακεδονία (περιοχή Βερμίου), επικεφαλής ενόπλου τμήματος, κατά τη διάρκεια του...



Η συνέχεια στο...   Σπύρος Σπυρομήλιος (1864-1930),

ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ )

829 - Ο Θεόφιλος γίνεται αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

1187 - Ο Σαλαντίν καταλαμβάνει την Ιερουσαλήμ μετά από 88 χρόνια κυριαρχίας των σταυροφόρων.

1540 - Με τη συνθήκη της Βενετίας, η Αστυπάλαια παραχωρείται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

1801 – Γεννήθηκε η Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, Ελληνίδα συγγραφέας

1804: Πέθανε ο Νικολά Ζοζέφ Κινιό, γάλλος στρατιωτικός...



Η συνέχεια στο...   ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ )

ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (28/9/2017)

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Ανδρέας

      Από αύριο Παρασκευή μέχρι και την Δευτέρα 2 Οκτωβρίου, για…. «τεχνικούς λόγους» δεν θα έχει ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ, ούτε ε-μαιηλ ούτε αναρτήσεις στο μπλόκ. Θα υπάρχουν μόνο οι ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΕΣ στις 29, 30/9, 1, 2/10, και το «ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑ» την Κυριακή κανονικά.