Τα γεγονότα στην Προσοτσάνη - 29η Σεπτεμβρίου 1941

Με αφορμή την ανάρτηση για το Δοξάτο Δράμας, ο  αγαπητός φίλος Γιάννης Κόντης μου επεσήμανε ότι παρόμοιες πράξεις έγιναν σε όλο το νομό Δράμας, όπως π΄χ. στην Προσωτσάνη.

Από τα στοιχεία που μου έδωσε, μπόρεσα και έκανα την παρακάτω δημοσίευση.

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.prosoma.gr

Του Κων/νου Παπαδόπουλου

    Η είδηση της έναρξης του Β΄ παγκοσμίου πολέμου βρίσκει τους κατοίκους της Προσοτσάνης ανήσυχους για αυτά που θα ακολουθήσουν, καθώς οι Βούλγαροι είναι στο πλευρό των Γερμανών. Πολλοί Προσοτσανιώτες φοβούμενοι την οργή των Βουλγάρων, εγκαταλείπουν την κωμόπολη για μεγαλύτερα αστικά κέντρα, αναζητώντας ασφάλεια.
    Τον Απρίλιο του 1941, μέρες του Πάσχα, κάνουν την εμφάνισή τους οι Βούλγαροι και αναλαμβάνουν την διοικητική και στρατιωτική εξουσία στην περιοχή. Στην Προσοτσάνη διορίζεται Βούλγαρος Δήμαρχος και Διοικητής στο αστυνομικό τμήμα.
    Οι μήνες που ακολουθούν είναι δύσκολοι για τους Έλληνες, τα τρόφιμα είναι λίγα, κλείνουν τα σχολεία, απαγορεύουν την ομιλία της ελληνικής γλώσσας, καθώς και την Θεία Λειτουργία στα ελληνικά. Ο εκφοβισμός, οι απειλές και οι ξυλοδαρμοί είναι καθημερινό φαινόμενο για όσους «παρανομούν». Απώτερο σκοπό έχουν τον εκβουλγαρισμό του πληθυσμού και την προσάρτηση των εδαφών στο Βουλγαρικό κράτος.
    Στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1941 στην Προσοτσάνη και στην Δράμα κυκλοφορούν φήμες για αλλαγή του Βουλγαρικού καθεστώτος και παρακινούσαν τους πληθυσμούς σε επανάσταση. Όπως αναφέρει και ο κύριος Γεώργιος Βουλτσιάδης στο βιβλίο του «Η Προσωτσάνη μέσα από την Ιστορία», ο Βούλγαρος Δήμαρχος Καραγιοβάνωφ προσπάθησε έμμεσα να προειδοποιήσει τον Κων/νο Βουλτσιάδη, πρώην πρόεδρο της κοινότητας, για τις σφαγές που θα ακολουθήσουν, παρακινώντας τον να εγκαταλείψει την Προσοτσάνη, πράγμα που δεν έγινε. Τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου, επιφανείς Βούλγαροι εγκαταλείπουν την περιοχή, κατά παράδοξο τρόπο.
    Το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου νεαροί κυρίως Προσοτσανιώτες σε μία ταβέρνα, επηρεασμένοι από τις φήμες για επανάσταση «μερακλωμένοι» και μέσα στον ενθουσιασμό τους τραγουδούν τον εθνικό μας ύμνο.  Γρήγορα όμως επεμβαίνουν οι Βούλγαροι χωροφύλακες και ξυλοκοπούν τους νεαρούς, χωρίς όμως να προβούν σε συλλήψεις. Μετά από αυτό το επεισόδιο απόλυτη ησυχία επικρατεί στη Προσοτσάνη, περιμένοντας τα χειρότερα. Οι εξελίξεις είναι διαφορετικές από τις αναμενόμενες.
    Τα μεσάνυχτα ακούγονται πυροβολισμοί από την μεριά όπου στεγαζόταν το αστυνομικό τμήμα. 50 περίπου νεαροί οπλισμένοι Προσοτσανιώτες και με αρχηγούς τους Παναγιώτη Φωτόπουλο ή Κατή και Αντώνη Νικολαϊδη, που και οι δύο ήταν μέλη της τοπική οργάνωση του ΚΚΕ, κατέλαβαν το αστυνομικό τμήμα μετά από σύντομη μάχη, στην οποία έχασαν την ζωή τους δύο Βούλγαροι αστυνομικοί.
    Το ξημέρωμα βρήκε την Προσοτσάνη ελεύθερη, χωρίς τους Βούλγαρους κατακτητές, που την είχαν εγκαταλείψει. Δύο νεαρά παιδιά ο Κων/νος Ράγιας και ο Αστυάναξ Δημόπουλος κατεβάζουν την Βουλγαρική σημαία από το καμπαναριό της ερειπωμένης βουλγαρικής εκκλησίας, που ήταν το ψηλότερο σημείο στην κωμόπολη και υψώνουν την ελληνική. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος, όμως δεν θα κρατήσει πολύ.
    Από το μεσημέρι της 29ης Σεπτεμβρίου αρχίζει ο βομβαρδισμός της Προσοτσάνης από αέρα και ξηρά. Τέσσερα παλικάρια μόνα τους κρατούν την άμυνα της κωμόπολης στην περιοχή «Ρόσλεν» όπου και βρίσκουν τον θάνατο. Ήταν: ο Ηρακλής Καβάκας, ο Γεώργιος Πούλιος, ο Νικόλαος Υφαντόπουλος και ο Γιάννης Βελιγιάντσος.

    Επί δύο μέρες συνεχίζεται ο βομβαρδισμός. Πολλοί κάτοικοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και ζητούν καταφύγιο στον κάμπο, όμως και εκεί δέχονται τα πυρά των Βουλγάρων και χάνουν την ζωή τους. Με την είσοδο τους στην Προσοτσάνη οι Βούλγαροι καίνε σπίτια και συγκεντρώνουν τον πληθυσμό. Τις γυναίκες τις οδηγούν στα σχολεία και τους άντρες στην ερειπωμένη βουλγαρική εκκλησία όπου τους χωρίζουν σε ομάδες ανάλογα με τα αν γνωρίζουν τα βουλγαρικά ή όχι.
    Την νύχτα της 30η Σεπτεμβρίου προς 1η Οκτωβρίου μεταφέρουν αδιευκρίνιστο αριθμό κρατουμένων στη γέφυρα του ποταμού Αγγίτη προς την Αλιστράτη, όπου και τους εκτελούν. Ως εκ θαύματος διασώζονται τρεις: ο Μιχαήλ Μουσουλαρίκος, ο Κωνσταντίνος Τσαβδαρίδης και ο Δημήτριος Πρωτόγερος, ο οποίος τελικά συνελήφθη και εκτελέστηκε στην Δράμα στις 5 Δεκεμβρίου 1941. Μεμονωμένες εκτελέσεις συνεχίστηκαν μέχρι και τις 15 Οκτωβρίου στην περιοχή της Προσοτσάνης. Ενώ πολλοί άλλοι βρήκαν τον θάνατο στην προσπάθεια τους να περάσουν τον ποταμό Σρυμόνα προς την γερμανοκρατούμενη περιοχή. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της Προσοτσάνης δεν κατέστη δυνατό να εξακριβωθεί. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Τα γεγονότα της Δράμας, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1941,  Εξέγερση ή προβοκάτσια;» των Δημήτρη Πασχαλίδη και Τάσου Χατζηαναστασίου, υπολογίζονται στα 148.  Στο μνημείο που στήθηκε στα νεκροταφεία αναγράφονται τα παρακάτω ονόματα των εκτελεσθέντων από τα βουλγάρικα στρατεύματα κατοχής:

Ακριτίδης Ακρίτας, Ακριτίδης Ιωάννης, Αμπατζόγλου Γεώργιος, Αποστολίδης Ιωάννης, Αριστοτέλους Νικόλαος, Αχτσελίδης Σωτήριος, Βαγιόκας Θεόδωρος, Βασιλειάδης Βασίλειος, Βασιλειάδης Ιωάννης, Βασιλειάδης Σάββας, Βαφειάδης Θρασύβουλος, Βεληγιάντσος Ιωάννης, Βοζίδης Αθανάσιος, Βουλβουτζής Αριστείδης, Βύζελης Χρήστος, Γαιρετίδης Ιγνάτιος, Γεωργιάδης Χριστόδουλος, Γιαννάκου Γεώργιος, Δαραβάνης Γεώργιος, Δελίδης Θωμάς, Δενόπουλος Γεώργιος, Ευγενίδης Πρόδρομος, Ζάμπας Στέργιος Δ., Ζάπρος Αλέξανδρος, Ζουμπρής Γεώργιος, Ηλιάδης Μιχαήλ, Θεοδωρίδης Γεώργιος, Θεοδωρίδης Δημήτριος, Θεοδωρίδης Κων/νος, Ιωαννίδης Πολυχρόνης, Ιωαννίδης Χαράλαμπος, Καβάκας Δημήτριος, Καβάκας Ηρακλής, Καλημέρης Ιωάννης, Κανίδης Αλκιβιάδης, Καραγιοβάνης Προκόπιος, Καραγκιόζης Τάσιος, Καραμιστράκης Τηλέμαχος, Καρατζάς Ευθύμιος, Καρμής Αθανάσιος, Καφαντάρης Αθανάσιος, Κεβεζίδης Θεόδωρος, Κέλτσος Κυριάκος, Κλοκίδης Γεώργιος, Κόγιας Χρήστος, Κονταξής Ευστράτιος, Κοσμίδης Νικόλαος, Κουντουράς Γεώργιος, Κραστάνας Άγγελος, Κυριακίδης Κυριάκος, Λάλας Ευάγγελος, Λαχανιώτης Μαργαρίτης, Μάνδρατζης Χρήστος, Μανούσης Νικόλαος, Μαρσιανούδης Πασχάλης, Μάτσκου Χρυσάνθη, Μαυρουδής Αθανάσιος, Μελαχρινός Μενέλαος, Μεριανίδης Δημήτριος, Μανιάδης Γεώργιος, Μιχαηλίδης Δημοσθένης, Μιχαηλίδης Χρήστος, Μαυρουδής Κων/νος, Μουσουλαρίκος Μιχαήλ, Μπούρμπουλης Χριστόδουλος, Νακίδης Δημήτριος, Ξωνίδης Κων/νος, Πανίδης Δημήτριος, Παπαδόπουλος Χρήστος, Παπαμιχαήλ Γεώργιος, Παπαμιχαήλ Κων/νος Γ., Παπαμιχαήλ Κων/νος Ι., Παπούλας Ευστράτιος, Παρχαρίδης Ευστάθιος, Πατρατσκίδης Ανδρέας, Πετρακόπουλος Απόστολος, Πετρίδης Γεώργιος, Πετρίδης Πέτρος, Πετρίδης Δημήτριος, Πελέχρας Αθανάσιος, Πιερίδης Γεώργιος, Πιλαφτσής Γεώργιος, Πολίτης Ευκλείδης, Πολίτης Νικόλαος, Πούλιος Γεώργιος, Πρωτόγερος Δημήτριος, Ρεντσπέρογλου Απόστολος, Ροσιλόβαλης Δημήτριος, Σαββίδης Αριστείδης, Σαμαράς Γεώργιος, Σαμαράς Στέργιος, Σαπουντζής Κων/νος, Σατικίδης Νικόλαος, Σεκερτζής Δημήτριος, Σιάπκας Βασίλειος, Σιμίδου Ευσεβία, Σκαρλατόπουλος Δημήτριος, Σταυρίδης Θωμάς, Τεμεκονίδης Ιωάννης, Τοπαλίδης Ανέστης, Τοπαλίδης Ιωάννης, Τράγκας Ιωάννης, Τσαγγάλης Θεόδωρος, Τσακμακίδης Κοσμάς, Τσακμακίδης Νικόλαος, Τσαλίκης Γεώργιος, Τσάμπουρας Εμμανουήλ, Τσαπακίδης Γεώργιος, Τσαπακίδης Νικόλαος, Τσαπαρίδης Πρόδρομος, Τσάτσου Νικόλαος, Τσουλιάς Ιωάννης, Υφαντόπουλος Νικόλαος, Φαρκάτσης Άγγελος, Φεγγαρίδης Λάζαρος, Φιλαδαρλής Νικόλαος, Χατζηαράπης Βενέδικτος, Χατζηηλίας Νικόλαος, Χατζηιωάννου Ανέστης, Χατζηκώστας Παναγιώτης, Χατζηνικολάου Παναγιώτης, Χριστοφορίδης Ευάγγελος, Χρυσοχόου Ροδίνη, Ψωμιάδης Θεμιστοκλής, Ωρολογάς Νικόλαος, Δαραβάνης Γεώργιος, Ευγενίδης Πρόδρομος, Μελαχροινός Μενέλαος, Πιερίδης Γεώργιος, Τσακμακίδης Νικόλαος, Ψωμιάδης Θεμιστοκλής, Γεωργιάδης Χριστόδουλος, Πολίτης Νικόλαος, Χατζηαράπης Βενέδικτος, Τσαλίκης Αβραάμ, Κιαπίδης Νικόλαος, Αμπατζόγλου Χρησ- Νικ. Του Γεωργίου .
Βιβλιογραφία:
«Η Ανατολική Μακεδονία το 1941 και η εξέγερση της Δράμας, Με βάση τις ελληνικές και τις βουλγαρικές πηγές». Παναγιώτης Αμπεριάδης, εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη α.ε.
«Τα γεγονότα της Δράμας, (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1941), εξέγερση ή προβοκάτσια; Δημήτρης Πασχαλίδης-Τάσος Χατζηαναστασίου. ΔΕΚΠΟΤΑ.
«Η βουλγαρική κατοχή στην Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη 1941-1944, Επιμέλεια: Ξανθίππη Κοτζαγεώργη-Ζυμάρη, Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου Του Αίμου, εκδόσεις Παρατηρητής.
«Η Δράμα και η περιοχή της» Ιστορία και Πολιτισμός Β΄ & Γ΄ Επιστημονική Συνάντηση, ΔΕΚΠΟΤΑ.
«Η Κατοχή στην Αν. Μακεδονία και Θράκη» (1941-1944). Β. Χατζηθεοδωρίδης. Δράμα.
«Η Προσωτσάνη μέσα από την ιστορία», Τα γεγονότα στην Ανατολική Μακεδονία (1450-1994). Γεώργιος Βουλτσιάδης.

Η Μάχη των Γαυγαμήλων

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.sansimera.gr/

    Η πλέον αποφασιστική μάχη που έδωσε ο Μέγας Αλέξανδρος εναντίον των Περσών. Συνήφθη την 1η Οκτωβρίου 331 π.Χ. στα Γαυγάμηλα, μία πεδινή περιοχή, την οποία μπορούμε να την προσδιορίσουμε σήμερα μεταξύ Μοσούλης και Αρμπίλ στο Ιράκ.

    Μετά τη νίκη του επί του Δαρείου στην Ισσό (333 μ.Χ.), ο Αλέξανδρος δεν επεδίωξε να καταδιώξει τον πέρση βασιλιά. Αντ' αυτού, πορεύθηκε προς το Νότο, κατά μήκος των παραλίων της Μεσογείου, και στη συνέχεια προς τη Συρία. Τότε έστειλε τον Παρμενίωνα να καταλάβει τη Δαμασκό, όπου εφυλάσσοντο οι θησαυροί της Αυτοκρατορίας. Οι θησαυροί αυτοί ήταν απολύτως αναγκαίοι στους Μακεδόνες, καθώς θα έλυναν τα οικονομικά προβλήματα της εκστρατείας.

    Ο Δαρείος, από την πλευρά του, έστειλε απεσταλμένους στον Αλέξανδρο, με σκοπό να τον πείσουν να αφήσει ελεύθερη τη βασιλική οικογένεια, η οποία είχε συλληφθεί μετά τη Μάχη της Ισσού και να συναφθεί ειρήνη. Ο Αλέξανδρος τους υπενθύμισε ότι είχε έλθει στην Ασία για να τους τιμωρήσει για τα αδικήματα που είχαν διαπράξει οι πρόγονοί τους κατά των Ελλήνων και τους επισήμανε ότι αν ο Δαρείος ήθελε κάτι, καλά θα έκανε να έλθει αυτοπροσώπως και να το ζητήσει από τον «Βασιλιά της Ασίας», όπως αποκαλούσε τον εαυτό του.

    Ο Δαρείος έστειλε νέα πρεσβεία, με σκοπό να του προσφέρει 10.000 τάλαντα για την απελευθέρωση της οικογένειάς του και να του παραχωρήσει την έκταση από τον Ευφράτη ως τα μεσογειακά παράλια. Ο Αλέξανδρος απέρριψε την πρόταση. Αναφέρεται, μάλιστα, ότι ο στρατηγός του, Παρμενίων, του είπε: «Εγώ θα δεχόμουν, αν ήμουν ο Αλέξανδρος». Και ο Αλέξανδρος του απάντησε: «Και εγώ θα δεχόμουν, αν ήμουν ο Παρμενίων». Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος βάδισε κατά της Αιγύπτου, την οποία κατέλαβε χωρίς μεγάλη αντίσταση και ίδρυσε την Αλεξάνδρεια το 331 π.Χ.

    Αφού απέτυχε να εξευμενίσει τον Αλέξανδρο, ο Δαρείος κατάλαβε ότι μόνο με τα όπλα θα μπορούσε να υπερασπίσει τη θνήσκουσα αυτοκρατορία του. Συγκέντρωσε μια τεράστια στρατιωτική δύναμη, αποτελούμενη από 1.000.000 πεζούς και 40.000 ιππείς, αν και οι αριθμοί αυτοί είναι υπερβολικοί... Το σίγουρο είναι ότι ήσαν πολυπληθέστεροι των Μακεδόνων και των συμμάχων τους, που αριθμούσαν 40.000 οπλίτες και 7.000 ιππείς. Στο στρατό του Δαρείου συμμετείχαν 20.000 έλληνες μισθοφόροι, ενώ δρεπανηφόρα άρματα και 50 πολεμικοί ελέφαντες συμπλήρωναν τον βαρύ οπλισμό του.

    Ο Δαρείος διάλεξε την ανοιχτή πεδιάδα των Γαυγαμήλων, προκειμένου να αντιπαρατεθεί για δεύτερη φορά με τον Αλέξανδρο. Εκεί, η τεράστια περσική στρατιά θα μπορούσε να ελιχθεί με άνεση και να εκμεταλλευτεί τον όγκο της. Ο Αλέξανδρος έφθασε στο πεδίο της μάχης στα τέλη Σεπτεμβρίου, αφού οι δυνάμεις του διάβηκαν τον Τίγρη και τον Ευφράτη, χωρίς να συναντήσουν την παραμικρή αντίσταση.

    Στο πεδίο της μάχης, ο Δαρείος με τους επίλεκτους οπλίτες του κάλυπταν το κέντρο της παράταξης του περσικού στρατού. Στην αριστερή πτέρυγα είχαν τοποθετηθεί το ιππικό, με επικεφαλής τον σατράπη Βήσσο, και τα δρεπανηφόρα άρματα. Στα δεξιά, ο σατράπης Μαζαίος είχε υπό τας διαταγάς του δυνάμεις ιππικού και χιλιάδες μισθοφόρους, ανάμεσά τους και τους Έλληνες. Ο Αλέξανδρος ανέλαβε τη δεξιά πτέρυγα του στρατεύματός του και ο Παρμενίων την αριστερή.

    Ο Αλέξανδρος εφάρμοσε ένα νέο στρατήγημα. Προκάλεσε το ιππικό των Περσών να επιτεθεί πρώτο προς την πλευρά του, με σκοπό να εκμεταλλευθεί το κενό που θα δημιουργηθεί μεταξύ των γραμμών του εχθρού και να επιτεθεί στο κέντρο της παράταξής τους, όπου ευρίσκετο ο Δαρείος με τους επίλεκτους οπλίτες του.   Την υλοποίηση του σχεδίου θα αναλάμβαναν οι φάλαγγες και το ιππικό των Εταίρων, που θα σχημάτιζαν μία μεγάλη σφήνα, με τον ίδιο τον Αλέξανδρο στην κορυφή.

    Το σχέδιο εκτελέσθηκε κατά γράμμα και ο Δαρείος βρέθηκε απομονωμένος, αφού ο Βήσσος, που κατείχε την αριστερή πτέρυγα, αποκόπηκε και ετράπη σε φυγή. Ακολούθησε ο Δαρείος, τον οποίον, όμως, δεν καταδίωξε ο Αλέξανδρος, καθώς επέλεξε να βοηθήσει τον Παρμενίωνα, που αντιμετώπιζε προβλήματα με τον Μαζαίο και τις δυνάμεις του. Όμως, ο πέρσης σατράπης γρήγορα αντελήφθη το μάταιο της προσπάθειάς του και υποχώρησε με τις δυνάμεις του.

    Οι Πέρσες άφησαν ανυπολόγιστο αριθμό νεκρών επί του πεδίου της μάχης, ενώ οι Μακεδόνες από 100 έως 3.000, σύμφωνα με τις διάφορες πηγές. Οι άνδρες του Αλέξανδρου πήραν ως λάφυρα 4.000 τάλαντα από τη σκηνή του Δαρείου, το άρμα του και το προσωπικό του τόξο, καθώς και τους πολεμικούς ελέφαντες, που δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη μάχη.

    Ο Αλέξανδρος μπήκε θριαμβευτικά στη Βαβυλώνα και ανακηρύχθηκε «Μεγάλος Βασιλεύς». Ο Δαρείος κατέφυγε στα βουνά της Μηδίας, με σκοπό να ανασυγκροτήσει τον στρατό του και να επιτεθεί εκ νέου στον Αλέξανδρο. Δεν πρόλαβε, καθώς ο Βήσσος, που εποφθαλμιούσε το θρόνο, τον έπιασε αιχμάλωτο και τον σκότωσε το 330 μ.Χ. Ήταν, όμως, αργά γι' αυτόν .Ο Αλέξανδρος ήταν ο κυρίαρχος της Ασίας και της Μεγάλης Περσικής Αυτοκρατορίας.

Κρήτη: Καταδκάστηκε σε 492 χρόνια για διακίνηση μεταναστών

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.iefimerida.gr

cretalive.gr

    Σε 492 χρόνια κάθειρξη, κατά συγχώνευση, αλλά και 1 εκ. 230 χιλιάδες ευρώ χρηματική ποινή, καταδικάστηκε από το Δικαστήριο στο Ηράκλειο ο 51χρονος Κρητικός, που κατηγορείτο ως εγκέφαλος της υπόθεσης του οργανωμένου κύκλωματος δουλεμπόρων.

    Από τους συνολικά 10 κατηγορουμένους, εκ των οποίων 5 Κρητικοί, στο εδώλιο κάθισαν οι 8 καθώς δύο Σύριοι δεν εμφανίστηκαν στη δίκη. Το δικαστήριο τους έκρινε ένοχους τους 7 για διευκόλυνση εισόδου μεταναστών και παράνομη παραμονή στη χώρα, ενώ απηλλάγησαν από την κατηγορία της σύσταση εγκληματικής οργάνωσης.

    Στον 51χρονο από τον Αχεντριά,  που κρίθηκε ένοχος για την μεταφορά 83 μεταναστών, επιβλήθηκε η ποινή των 10 χρόνων φυλάκισης για τον κάθε ένα από τους 83, καθώς και χρηματικό πρόστιμο 30 χιλ. ευρώ, επίσης για τον κάθε ένα μετανάστη. Κατά συγχώνευση η ποινή του μετατράπηκε σε 492 χρόνια φυλάκιση (εκτιτέα τα 25 χρόνια) και χρηματική ποινή 1 εκ. 230 χιλ. ευρώ
    Με την ίδια ποινή καταδικάστηκε και ένας από τους δύο Σύριους που δεν εμφανίστηκαν στη δίκη.
    Σε τρεις ακόμα Σύριους 40, 33 και 30 ετών, που κατηγορούνταν για τη μεταφορά 33 μεταναστών επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 330 χρόνων (εκτιτέα τα 25)
    Στους δύο οδηγούς των φορτηγών, από το Ηράκλειο και τις Μελέσσες,  το Δικαστήριο αναγνώρισε το ελλαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου και τους καταδίκασε σε 85 χρόνια φυλάκιση τον κάθε ένα, θα εκτίσουν δε τα 10 χρόνια.
    Σημειώνεται ότι το δικαστήριο δεν δέχτηκε να μετατραπεί η ποινή τους σε χρηματική και ούτε η έφεση να έχει αναστέλλουσα δύναμη, γεγονός που σημαίνει ότι οδηγούνται στη φυλακή.
    Αθωώθηκαν ο 56χρονος αδερφός και ο 23χρονος ανιψιός του 51χρονου καθώς και ένας νεαρός Πακιστανός.

Φυγάδευσαν τον συνήγορο του βασικού κατηγορούμενου

    Σημειώνεται ότι με το πέρας της δίκης ο 51χρονος βασικός κατηγορούμενος επιτέθηκε με σφοδρότητα στον συνήγορό του, με αφορμή την έκβαση της υπόθεσης και χρειάστηκε η επέμβαση των αστυνομικών, προκειμένου ο δικηγόρος να αποφύγει τα χειρότερα. Μάλιστα ο δικηγόρος ουσιαστικά φυγαδεύτηκε από την πίσω πόρτα του Δικαστικού Μεγάρου.

Ιστορία μου, αμαρτία μου

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Χρήστος Μπολώσης Υποστράτηγος ε.α.

    Εκείνο το πρωινό, σηκώθηκα με πολύ καλή διάθεση και, το σπουδαιότερο, δεν είχε προλάβει τίποτα να την χαλάσει. Δεδομένου ότι ειδήσεις, πρωινάδικα, στρογγυλά και μακρουλά τραπέζια στην τηλεόραση έχω να δω πάνω από 5 χρόνια, προοιωνιζόταν μία υπέροχη ημέρα.

    Πίνοντας το καφεδάκι μου είπα να λύσω κανά σταυρόλεξο, το οποίο ως γνωστόν ξελαμπικάρει τον νου και επιβραδύνει την γεροντική άνοια…
    Εκεί λοιπόν που έλυνα, βλέπω τον ορισμό του 7β οριζοντίως: «Αναμορφωτής της Κούβας», με 6 γράμματα. Κάτι οι γνώσεις μου, κάτι το ότι ήδη υπήρχαν 4 γράμματα, έγραψα ΚΑΣΤΡΟ και πήγα γι’ άλλα και αφού βρήκα, μεταξύ των άλλων, τα «σταυρολεξολούλουδα» (ΙΑ), τον «Αιγυπτιακό πάπυρο» (ΑΝΙ), το «Αηδόνι της Αργεντινής» (ΣΟΣΑ), κάποτε ολοκλήρωσα την λύση.

    Όμως είχα ακόμη χρόνο και διάθεση και είπα να λύσω άλλο ένα. Έτσι πήγα στην ακριβώς δίπλα σελίδα.
    Πράγματι άρχισα να λύνω και προχωρούσα καλά, όταν κάτι με ερέθισε και η καλή μέχρι τότε διάθεση, άρχισε να εξατμίζεται. Στο 10β καθέτως (η κάθετα…), υπήρχε ο ορισμός: «Στυγνός δικτάτορας της Ισπανίας» με 6 γράμματα. Η λύση είχε βγει μόνη της, αφού έλειπε μόνον ένα γράμμα, το Κ. Βεβαίως, επρόκειτο για τον ΦΡΑΝΚΟ.
    Δεν ήθελε και πολύ να πάει περίπατο η πρωινή γαλήνη μου. Γιατί; Διότι δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς ο Κάστρο δεν είναι «στυγνός δικτάτορας», αλλά και πώς ο Φράνκο δεν είναι «αναμορφωτής και ηγέτης».
Βεβαίως το πράγμα είναι φως φανάρι. Ο ένας είναι «προοδευτικός» (κομμουνιστής του κερατά) και ό άλλος «αντιδραστικός» (αντικομμουνιστής του κερατά).

    Εν τάξει λέω στον έτοιμο να εκραγεί εαυτό μου. Σταυρόλεξο είναι ό,τι θέλει γράφει. Δεν θα μάθεις από ‘κεί ιστορία; Δεν είναι δα και η εγκυκλοπαίδεια του ΗΛΙΟΥ!
    Εκνευρισμένος κάθισα στον υπολογιστή μου για μία δουλειά, ώσπου μου ήρθε μία «φλασιά» (ξαφνική ιδέα…). Ρε δεν βλέπω και στην «Τάδε» ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια να δω τι γράφει σχετικώς;
    Η «Τάδε» ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, είναι πασίγνωστη και αυτή που τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει σχεδόν αποκλειστικώς να μάθει ιστορία (και όχι μόνον) τους νεοέλληνες. Ποιος σήμερα ανατρέχει στις παραδοσιακές πηγές και τις κλασικές εγκυκλοπαίδειες; Ουδείς, ουδεμία, ουδέν. Αφού και σε Διδακτορικές Διατριβές οι περισσότερες παραπομπές εκεί αναφέρονται.
    Εκεί λοιπόν είδα τους παρακάτω ορισμούς και χρειάστηκα 2 σαλοσπίρ 3 λίπιτορ, 5 λεξοτανίλ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις για να συνέλθω.

Απολαύστε:

Ιωσήφ Στάλιν: Ηγέτης της Σοβιετικής Ενώσεως.
Αδόλφος Χίτλερ: Δικτάτορας της Ναζιστικής Γερμανίας.
Μάο Τσε Τούνγκ: Σημαντικός στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης του 20ου Αιώνα.
Μπενίτο Μουσολίνι: Διοίκησε την Ιταλία υπό σκληρό δικτατορικό καθεστώς.
Φιντέλ Κάστρο: Πρόεδρος της Κούβας.
Φρανσίσκο Φράνκο: Ισπανός δικτάτορας.

Έριχ Χόνεκερ: Πρόεδρος του κρατικού συμβουλίου της Γερμανικής λαοκρατικής δημοκρατίας.
Χόρχε Βιντέλα: Στυγνός δικτάτορας της Αργεντινής.
Χο Τσι Μινχ: Πρωθυπουργός της Λ.Δ. του Βιετνάμ.
Κιμ Γιονγκ Ίλ: Ηγέτης της Β. Κορέας.
Αουγκούστο Πινοσέτ: Στυγνός δικτάτορας της Χιλής.
Νικήτα Χρουστσόφ: Γ.Γ. του Κ.Κ.Σ.Ε.

    Κυρίες και κύριοι. Ή όλοι είναι ηγέτες και επαναστάτες, ή όλοι είναι στυγνοί δικτάτορες και στραγγαλιστές των ανθρωπίνων ελευθεριών. Αμάν πιά η υποκρισία.
    Α, και κάτι άλλο. Διαβάζουμε «Η Επανάσταση του 1922 του Πλαστήρα» ή το «Κίνημα του Γουδή του 1909», η «Το κίνημα της Εθνικής Αμύνης». Αυτά άραγε δεν είναι πραξικοπήματα ή επειδή μας εξυπηρέτησαν είναι καλώς καμωμένα, ενώ κάποια άλλα που μας τράβηξαν λίγο το αυτί είναι, άντε να μη πώ τι είναι.
    Δυστυχώς, όπως σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, έτσι και στην ιστορία, τα παραμορφωτικά γυαλιά του πολιτικαντισμού και των καιροσκοπισμών δίνουν ερμηνείες κατά το δοκούν, διαστρεβλώνοντας γεγονότα και καταστάσεις.
    Άντε όμως, πολλά είπαμε.
    Σας αφήνω να λύσω και κανένα σταυρόλεξο…