Πρωτοχρονιά 2020: Έθιμα και παραδόσεις που έφεραν μαζί τους πρόσφυγες από τις αλησμόνητες πατρίδες

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

https://thessbomb.blogspot.com

    Η εορταστική περίοδος των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αποτελεί μια ευκαιρία για πολλούς ανθρώπους και ειδικότερα για τους απογόνους των προσφύγων από τις αλησμόνητες πατρίδες που εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης να κρατήσουν ζωντανές τις παραδόσεις των προγόνων τους και να τις μεταφέρουν αναλλοίωτες από γενιά σε γενιά.
    Στην πόλη της Καβάλας, πολλοί κάτοικοι διατηρούν ακόμα κάποια από τα έθιμα που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, όπως το σπάσιμο του ροδιού μπροστά στην είσοδο του σπιτιού για καλή τύχη, αλλά και η μεταφορά μιας πέτρας -συνήθως από το μικρότερο μέλος της οικογένειας- στο εσωτερικό του σπιτιού για να είναι στέρεο το σπίτι και γερή ολόκληρη η οικογένεια τη νέα χρονιά. Επίσης, πολλές οικογένειες μαγειρεύουν για το χριστουγεννιάτικο μεσημεριανό τραπέζι σπλήνα γεμιστή με κιμά, ρύζι και κουκουνάρια, ένα παραδοσιακό φαγητό που μαγειρεύονταν κυρίως από τις νοικοκυρές στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης.
    Στη δημοτική κοινότητα Μυρτοφύτου του δήμου Παγγαίου, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς συνηθίζεται τα αγόρια που θα φύγουν στρατιώτες μέσα στη νέα χρονιά να συγκεντρώνουν μεγάλες στοίβες από ξύλα στην πλατεία. Την παραμονή του νέου χρόνου θα ανάψουν μια εντυπωσιακή φωτιά ψέλνοντας τα κάλαντα.  Στις δώδεκα ακριβώς, με το χτύπημα του ρολογιού της εκκλησίας, ξεκινάει ένα παραδοσιακό γλέντι με τσίπουρο και γλυκά.
    Στην δημοτική κοινότητα Ποδοχωρίου του δήμου Παγγαίου, την πρώτη ημέρα κάθε νέου χρόνου διατηρούν ακόμα το έθιμο του «ποδαρικού», όπου τα πιο μικρά παιδιά επισκέπτονται όλα τα σπίτια του οικισμού μπαίνοντας μέσα σε αυτά με το δεξί πόδι, λένε ευχές στους νοικοκύρηδες του σπιτιού και δέχονται γλυκά και δώρα.
    Στο νησί της Θάσου οι οικογένειες κρατούν ένα πολύ παλιό έθιμο, το σπόρδισμα των φύλλων. Κάθονται όλοι γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την ανθρακιά προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στ’ αναμμένα κάρβουνα, φύλλα ελιάς, βάζοντας στο νου τους από μια ευχή, χωρίς όμως να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί και η ευχή του.
    Στα Άβδηρα της Ξάνθης, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ορισμένες νοικοκυρές δε ζυμώνουν βασιλόπιτα, αλλά, ανοίγουν φύλλο και παρασκευάζουν μία πίτα με πράσο, κιμά και μπαχαρικό κύμινο. Μέσα στην πρασόπιτα βάζουν το φλουρί. Η πίτα ψήνεται σε παραδοσιακό ταψί, που ονομάζεται σινί και τα παλιότερα χρόνια σερβίρονταν πάνω σε χαμηλό ξύλινο τραπέζι, το σορβά, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Πότε να ΜΗΝ τρως κουρκουμά: 5 παρενέργειες που όλοι πρέπει να γνωρίζουν

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

https://thessbomb.blogspot.com

    O πολύτιμος κουρκουμάς, ως μπαχαρικό, χρησιμοποιείται στην ινδική κουζίνα εδώ και αιώνες.
    Τα περισσότερα θετικά οφέλη της κουρκούμης στην υγεία, συνδέονται με τις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες της.
Ο κουρκουμάς ή τερμινανθός, περιέχει τουλάχιστον 20 φυτοχημικά συστατικά με αντιβιοτικές ιδιότητες, 14 αντικαρκινικές ουσίες, 12 συστατικά που δρουν ενάντια στην ανάπτυξη όγκων, 12 αντιφλεγμονώδεις ουσίες και τουλάχιστον 10 αντιοξειδωτικές,
Ιδιότητες κουρκουμά
    Πάντως, σύμφωνα με το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Maryland, η κουρκούμη ως το φαγητό θεωρείται ασφαλής, ενώ τα συμπληρώματα διατροφής με κουρκούμη πρέπει να λαμβάνονται σε συγκεκριμένες δοσολογίες. Είναι μάλιστα γνωστό ότι η κουρκουμίνη έχει χαμηλή απορροφησιμότητα (βιοδιαθεσιμότητα) και χρειάζεται αρκετή ποσότητα για να απορροφηθεί.
    Παρόλα αυτά, ο κουρκουμάς, πέραν των θετικών, μπορεί να έχει και αρνητικά επακόλουθα για την υγεία σε συγκεκριμένες καταστάσεις.
Οι πιο συχνές αντενδείξεις για τον κουρκουμά:
    Αν ανήκεις σε κάποια από τις παρακάτω κατηγορίες, πάρε τη γνώμη του ειδικού που σε παρακολουθεί για να συνεχίσεις να λαμβάνεις συμπληρώματα με κουρκουμίνη ή ποικιλία τροφών με κουρκουμά.
Αν παίρνεις αντιπηκτικά: Αραίωση του αίματος
    Σύμφωνα με τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, η κουρκούμη μπορεί να επιβραδύνει την πήξη του αίματος οπότε αποφύγετε το συνδυασμό κουρκούμης με αντιπηκτικά ή αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα. Αν λαμβάνεις αγωγή για την αραίωση του αίματος, συμβουλέψου τον γιατρό σου προτού καταναλώσεις τρόφιμα με κουρκούμη ή συμπληρώματα με κουρκουμίνη.
    Εφόσον η κουρκούμη μπορεί να επιβραδύνει την πήξη του αίματος, απόφυγέ την αν λαμβάνεις και συμπληρώματα βοτάνων που επιβραδύνουν την πήξη. Αν σκοπεύεις να κάνεις κάποιο χειρουργείο, απόφυγε την λήψη κουρκούμης οποιασδήποτε μορφής, τουλάχιστον δύο εβδομάδες πριν την επέμβαση.
Αν έχεις διαβήτη
    Ο κουρκουμάς μπορεί να μειώσει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, οπότε απόφυγε την κουρκούμη αν λαμβάνεις αντιδιαβητική αγωγή.
Αν έχεις πρόβλημα με τη χολή σου
    Αν έχεις πρόβλημα με τη χοληδόχο κύστη σου, αν έχεις πέτρες στην χολή, η κουρκούμη μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση, οπότε απόφυγέ την.
Αν είσαι έγκυος
    Η κουρκούμη θα πρέπει να αποφεύγεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μιας και μπορεί να προκαλέσει συσπάσεις της μήτρας. Η ίδια οδηγία δίνεται και στην διάρκεια της γαλουχίας.
Αν έχεις στομαχικές διαταραχές
    Η παρεμπόδιση των αντιοξειδωτικών φαρμάκων είναι μια πιθανή παρενέργεια της κουρκούμης, σύμφωνα με το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Maryland.
    Η κουρκούμη μπορεί να προκαλέσει αυξημένα οξέα στομάχου, ειδικά αν ληφθεί σε συνδυασμό με αντιόξινα φάρμακα.
    Αν και η έρευνα δείχνει ότι η κουρκούμη μπορεί να είναι αποτελεσματική ως θεραπεία για τον στομαχόπονο, εντούτοις, μπορεί να επιδεινώσει τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση.
    Εάν υποφέρεις από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (GERD), δώσε προσοχή στο πώς σε επηρεάζει η κουρκουμη και διάκοψε τη λήψη της, ειδικά  αν παρατηρήσεις ανεπιθύμητες ενέργειες όπως η επιδείνωση της παλινδρόμησης.
    Ποια είναι η κατάλληλη δοσολογία κουρκούμης για να αποφύγεις τα αρνητικά επακόλουθά της;
    Σύμφωνα με την ιατρική κοινότητα, τα 2.000mg είναι η μέγιστη ποσότητα κουρκουμίνης που πρέπει να λαμβάνεις καθημερινά.
    Αν μαγειρεύεις με σκόνη κουρκουμά, το Πανεπιστήμιο του Maryland προτείνει 1 έως 3 γραμμάρια την ημέρα. Ένα γραμμάριο σκόνης κουρκουμά, αντιστοιχεί σε ½ κουτάλι της σούπας ενώ 3 γραμμάρια σε 1 ½ κουτάλι της σούπας σκόνης κουρκουμά.
    Όσον αφορά τα παιδιά, δεν υπάρχει σύσταση για προτεινόμενης δοσολογίας ενώ για τους ενήλικες, η προτεινόμενη δόση φτάνει τα 400-600 mg σκόνης κουρκουμά, 1-3 φορές τη μέρα ή 500 mg 4 φορές τη μέρα.

Τρεις σπουδαίοι άνδρες σχεδίασαν τις φουστανέλες των ευζώνων (1930)!

Δημιουργίες των Ζαχαρία Παπαντωνίου, Γιάννη Βλαχογιάννη και Κώστα Παρθένη!

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

https://www.taathinaika.gr/

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

    Βλέπουμε συχνά και θαυμάζουμε τους ευζώνους, το επίλεκτο αυτό σώμα που εκπροσωπεί την ακμή και την εθνική μας υπόσταση. Ο προσεκτικός παρατηρητής θα διαπιστώσει πως οι στολές είναι ιδιαιτέρως πλούσιες, διακρίνονται για την αρμονία τους και ο τύπος που εμφανίζεται μέχρι τις ημέρες φαίνεται πως καθιερώθηκε στις αρχές της δεκαετίας 1930.

    Παραμένει δε ακόμη αναπάντητο το ερώτημα ποιός και πότε σχεδίασε τις στολές των ευζώνων. Ήταν μία επιτροπή η οποία συνεστήθη από το Σώμα Στρατού στις αρχές του 1930. Αποτελείτο από τον 63χρονο ιστοριοδίφη Γιάννη Βλαχογιάννη, τον 53χρονο λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου και τον 52χρονο ζωγράφο Κωνσταντίνο Παρθένη.

Οι πηγές

    Οι τρεις άνδρες κλήθηκαν να σχεδιάσουν, με ιστορική ακρίβεια, τις στολές του Προτύπου Τάγματος Ευζώνων, όπως αποκαλείτο τότε η Προεδρική Φρουρά. Σκέφθηκαν πως ο λαός έπρεπε να βλέπει εικονογραφημένο το Εικοσιένα στη στολή με τη χρυσή φέρμελη, τα τουζλούκια, το γρεναδένιο ή γαλάζιο βελούδο και την άφθονη φουστανέλα των αξιωματικών. Δεν ήταν βεβαίως εύκολη υπόθεση να δημιουργηθεί το σχέδιο της ενδυμασίας. Τα τεκμήρια και τα ακριβή και θετικά στοιχεία που μπορούσαν να οδηγήσουν τους σχεδιαστές και τον ράφτη ήταν ελάχιστα. Στο Εθνικό Μουσείο είχαν διασωθεί μόνον δύο στολές, του Γενναίου Κολοκοτρώνη και του Στριφτόμπολα. Υπήρχαν και άλλες στολές, όπως του Δεληγιώργη αλλά δεν είχε πρόσβαση η επιτροπή σ’ αυτήν.

    Όσο για τη φουστανέλα του Βασιλέως Οθωνος μόνον τα τουζλούκια υπήρχαν στην Αθήνα. Ολόκληρη η φουστανέλα βρισκόταν στην κατοχή ενός ιδιώτη από τη Λειβαδιά και τα χρήματα που ζητούσε για να την παραχωρήσει ήταν πολλά. Οπότε οι τρεις άνδρες έπρεπε να καταφύγουν στη

ζωγραφική. Όχι εκείνη που είχε πλημμυρίσει τον κόσμο με τοπία, κοστούμια και φανταστικά μνημεία της Ελλάδος, αλλά στα ρεαλιστικά έργα τέχνης που διακρίνονταν για την ακρίβειά τους. Κατέφυγαν λοιπόν στα έργα του Θεόδωρου Βρυζάκη, ο οποίος θεωρείτο ο πρώτος στρατιωτικός ζωγράφος της Ελλάδος. Είχε προλάβει πολλούς τουρκομάχους, είχε μελετήσει τις φορεσιές τους και τις είχε αποδώσει στα έργα του. Στο ιστορικό έργο του «Το Στρατόπεδο του Καραϊσκάκη», με γνωστά πρόσωπα πολέμαρχων, εντόπισαν την ποικιλία της πολεμικής φουστανέλας. Ταυτοχρόνως συμβουλεύθηκαν περίπου δεκαπέντε ακόμη έργα του που διακρίνονταν για την ακρίβειά τους.

Πολεμαρχική φουστανέλα

    Η παραβολή των αντικειμένων με τα έργα τέχνης βοήθησε την επιτροπή να διακρίνει τις διαφορές της ρουμελιώτικης με τη μοραΐτικη φουστανέλα και να δώσει τον γενικό τύπο της πολεμικής στολής. Έναν τύπο κατάλληλο να φορεθεί από τους ευζώνους και να «εικονογραφήσει» το Εικοσιένα στα μάτια του ελληνικού λαού. Για το μάκρος της φουστανέλας χρησιμοποιήθηκε ο πελοποννησιακός τύπος επειδή ήταν ο επικρατέστερος. Και ως ένας τύπος μεγάλης στολής του αγώνα θεωρήθηκε η μακριά φουστανέλα με τα τουζλούκια. Χρησιμοποίησαν ακόμη πληροφορίες που άντλησαν από τα πολύτιμα

σχέδια του Βαυαρού Κρατσάιζεν. Σε ένα εξ αυτών εμφανίζεται ο δωδεκάχρονος Δημήτριος Μπότσαρης, όταν ετοιμαζόταν να φύγει για το Μόναχο. Φορούσε μακριά φουστανέλα σαν αστός του Μοριά.

    «Εδόθη οπωσδήποτε το γενικό σχήμα, η πολεμαρχική φουστανέλα, ο κατάλληλος συνδυασμός χρωμάτων και η καμπύλη της πάλας, απαραίτητη για να δημιουργηθεί το σύνολο», όπως έγραφε υπερήφανα ο Ζ. Παπαντωνίου που υπερηφανευόταν δικαιολογημένα για τη συμβολή του. Την εκτέλεση ανέλαβε ένας σεβαστός κατασκευαστής φουστανελών, ο Κ. Γεωργούλας, άριστος τεχνίτης και γνώστης των υλικών. Ήταν ο μόνος, εκείνη την εποχή, εναπομείνας ελληνοράπτης που εκτέλεσε τα σχέδια της επιτροπής. Εντός 25 ημερών κατόρθωσε να φτιάξει στο ελληνοραφείο του τα περίπλοκα εκείνα έργα της βελόνας. Ορισμένες τροποποιήσεις επήλθαν μετά την πρώτη επίσημη δοκιμή που έγινε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 1930. Μειώθηκε το μάκρος της φουστανέλας, ελάφρυνε το

βαρύ χρυσοκέντητο της κάλτσας κ.ά.

Το γελέκι και το μεϊντάνι

    Όταν θα γραφεί η ιστορία της ενδυμασίας των ευζώνων μας, οπωσδήποτε οι ερευνητές θα ανατρέξουν και σε προγενέστερο χρόνο για να συναντήσουν μακρά σειρά στοιχείων και ορολογιών. Πολλά εξ αυτών διέσωσαν οι ιστοριοδίφες τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνος, ιδιαιτέρως όταν συζητήθηκε η απόφαση να έχουν και οι εύζωνοι δικούς τους αξιωματικούς. Τότε αναζήτησαν στοιχεία και πληροφορίες για τη στολή των καπεταναίων της εποχής του Αγώνος. Είναι ιδιαιτέρως ελκυστικά τα στοιχεία αυτά, αφού μέσω της ενδυμασίας των αγωνιστών, ιδιαιτέρως δε των καπεταναίων τους μεταφερόμαστε νοητώς σε δοξασμένες εποχές.

    Τον κορμό τους περιέβαλε το γελέκι και το μεϊντάνι, με δύο αράδες μαλαμωμένα κουμπιά. Το επανωφόρι, ο ντουλαμάς, ήταν κεντημένο με μετάξι και χρυσάφι, όπως και τα μειντανογέλεκα. Η σκούφια ή το φέσι περιδενόταν με χρυσοκέντρητο πόσι. Η φουστανέλα ήταν κοντή. Τις κνήμες περιέβαλλαν λευκές μάλλινες περικνημίδες, οι περίφημες βλαχόκαλτσες. Τα τσαρούχια τους ήταν πλεκτά. Όσο για τα ποιητικά τσαπράζια, ήταν τα στολίδια του στήθους. Είναι γνωστό ότι το στήθος τους κοσμούσε το κουστέκι, οι αλυσίδες που κρεμούσαν χιαστί. Θηλυκωμένο στα τέσσερα άκρα του στήθους με τριγωνικά θηλυκωτήρια που έφεραν τον δικέφαλο αετό. Το κουστέκι αυτό στο κέντρο του στήθους είχε κρεμασμένη με αλυσίδες αργυρή πλάκα, τετράγωνη ή στρογγυλή, που έφερε τον Άγιο Γεώργιο.

Οι παραστάσεις

    Προς την αριστερή πλευρά κρεμόταν, εξαρτώμενο από διπλές αλυσίδες, το χαϊμαλί, με παράσταση του Αγίου Δημητρίου ή της Παναγίας που έφερε μέσα του τίμιο ξύλο. Προς τα δεξιά κρεμόταν ο κυρτός σουγιάς.  Τη μέση περιέζωνε το χρυσοκέντητο σελάχι. Πίσω από το λουρί του σελαχιού κρέμονταν δύο παλάσκες, οι οποίες περιείχαν τα φυσέκια του τουφεκιού και έφεραν ως παράσταση την Παρθένο Αθηνά. Αριστερά ήταν το φυσεκλίκι με φυσέκια για τις πιστόλες. Δεξιά η θήκη για τις τσακμακόπετρες

αλλά και ο αποκαλούμενος «μυελός», το μεδουλάρι για το άλειμμα των όπλων. Αριστερά του σώματος, προς τον μηρό, υπήρχαν περασμένα σε μικρότερα λουριά, σε δύο τρεις σειρές κρεμασμένα, τα στρογγυλά ή ρομβοειδή γαντζούδια ή τοκάδες και δύο απ’ αυτά κάλυπταν τις επιγονατίδες. Το γελέκι στο στομάχι θηλυκωνόταν με κουμποθηλειές και τα τσαρούχια δένονταν με τους τσαρουχοτοκάδες.

    Τα τσαπράζια ήταν όλα αργυρά και σαβατλίδικα, δηλαδή δεν είχαν ανάγλυφες τις παραστάσεις αλλά κατασκευασμένες με σαβάτι, ένα είδος σμάλτου. Όσο για τα όπλα είχαν δύο πιστόλες στο σελάχι, με λαβή και παφίλια αργυρά. Αργυρή λαβή είχε και το χαρμπί, δηλαδή το εγχειρίδιο του οποίου η θήκη ήταν χρήσιμη για το γέμισμα των όπλων. Το τουφέκι είχε συνήθως σκαλίσματα στο κοντάκι του και ήταν στολισμένο με παφίλια αργυρά. Τέλος, αριστερά στο σώμα κρεμόταν η κατασκευασμένη από μεταξόπλεκτο τελαμώνα η πολυύμνητη πάλλα. Οι πιο επίσημοι είχαν το περίφημο δαμασκί.

    Τέλος, ως προς τα ονόματα των όπλων καταγράφουμε το δημοφιλές καρυοφύλλι, είδος του οποίου ήταν ο φειδιάς, το νταλιάνι, το πολύ μακρύ μηλιόνι, ο σαρμάς, ο σουσανές και η λεπτή και ελαστική λαζαρίνα. Πολλά μπορούν να γραφούν για την προέλευση και την ονομασία τους. Ύστερα εμφανίσθηκαν οι καραμπίνες των τακτικών, τα φοβερά όπλα της οροφυλακής και τα πελώρια της πολιορκίας. Αξίζει να αναφερθεί πως το μειντανογέλεκο των τακτικών ήταν κατασκευασμένο από λευκή τσόχα και διακοσμημένο με γαλάζια σειρίτια αλλά και γαλάζια ζώνη. Το χρώμα του ουρανού και του αφρού της θάλασσας ήταν προορισμένο να κοσμεί τις στολές και τις σημαίες μας.

Στρατός… σαν μπαλέτο! Ο Αλέξανδρος τσακίζει τους άρπαγες Ιλλυριούς

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

https://www.history-point.gr

    Θα ήταν ιεροσυλία, πράγματι, να πει κανείς κάτι για τις στρατηγικές και τακτικές ικανότητες του μεγάλου των Ελλήνων στρατηλάτη Αλεξάνδρου. Η εκστρατεία του κατά των Ιλλυριών είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των ικανοτήτων και της επινοητικότητάς τους.

    Αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του Φιλίππου ο Αλέξανδρος ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Μακεδονίας.  Ο νεαρός βασιλιάς βρέθηκε εξαρχής στην ανάγκη να πολεμήσει με τους άρπαγες γείτονες Ιλλυριούς και συγκεκριμένα με τις δυνάμεις των βασιλέων Κλείτου των Δάρδανων και Γλαυκία των Ταυλαντίων. Οι δύο βασιλείς είχαν δηλώσει υποταγή στον Φίλιππο αλλά τώρα θεώρησαν κατάλληλη την στιγμή να εξεγερθούν θεωρώντας τον νεαρό Αλέξανδρο εύκολο αντίπαλο. Την ίδια στιγμή και πολλές νοτιοελληνικές πόλεις, με πρώτες την Αθήνα και τη Θήβα, αποκήρυξαν την συμμαχία με την Μακεδονία.

    Ο Αλέξανδρος πάντως αποφάσισε πρώτα τα τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του με τους Ιλλυριούς που είχαν προελάσει και απειλούσαν την οχυρή πόλη των Ελλήνων Χαόνων Πέλλιον, κοντά στην λίμνη Οχρίδα, που ήλεγχε τις οδεύσεις από τη Μακεδονία προς την σημερινή Αλβανία. Αφού ήρθε σε συνεννόηση με τον πιστό βασιλιά των Αγριάνων Λάγγαρο ώστε να εξασφαλίσει τα βορειοανατολικά σύνορα της Μακεδονίας, κινήθηκε κατά των εχθρών. Ο Αλέξανδρος καθώς πλησίασε στο Πέλλιον πληροφορήθηκε την κατάληψη της πόλης από τον Κλείτο των Δάρδανων, ο οποίος περίμενε εκεί τον σύμμαχό του Γλαυκία.

    Ο Αλέξανδρος διέθετε 15.000 άνδρες και σκόπευε να επιτεθεί κατά της πόλης άμεσα, πριν φτάσουν οι ενισχύσεις του Γλαυκία. Μια πρώτη επίθεση απέτυχε. Έτσι άλλαξε γνώμη καθώς η περιοχή της πόλης που οι Ιλλυριοί είχαν κάψει, ήταν οχυρή και οι Ιλλυριοί είχαν οχυρώσει και τους γύρω λόφους.  Για αυτό ο Αλέξανδρος στρατοπέδευσε με τους άνδρες του κοντά στην πόλη. Ο Αλέξανδρος κατάλαβε ότι για να μπορέσει να επιτεθεί στην πόλη θα έπρεπε να εκκαθαρίσει τα γύρω υψώματα από τους εχθρούς. Πράγματι κατάφερε να κυριεύσει αρκετά υψώματα με αποτέλεσμα οι εχθροί να υποχωρήσουν εντός της πόλης.  Ωστόσο λίγο αργότερα έφτασε ο Γλαυκίας με τους άνδρες του και ανακατέλαβε τα υψώματα.

    Ο Αλέξανδρος μετά την εξέλιξη αυτή βρέθηκε σε ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση. Βρισκόταν ανάμεσα σε δύο εχθρικούς στρατούς και αντιμετώπιζε και έλλειψη εφοδίων, καθώς οι Ιλλυριοί κατέλαβαν το πέρασμα από όπου ανεφοδιαζόταν οι Έλληνες. Για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις έστειλε τον στρατηγό του Φιλώτα προς συλλογή προμηθειών. Ο Γλαυκίας επιτέθηκε στον Φιλώτα και τον πίεσε αρκετά. Τότε επενέβη ο Αλέξανδρος, με τους περίφημους Υπασπιστές τους, τους Αγριάνες ακοντιστές και τους ψιλούς τοξότες, υποχρεώνοντας τους εχθρούς σε υποχώρηση. Μετά από αυτό ο Αλέξανδρος αποφάσισε να καταλάβει εκ νέου τους λόφους που δέσποζαν στα νώτα του στρατοπέδου του. Ο Γλαυκίας είχε καταλάβει το εκεί πέρασμα εμποδίζοντας τον ανεφοδιασμό του Αλεξάνδρου.

Μάχη στο πέρασμα

    Το πέρασμα ήταν ιδιαίτερα στενό με πλάτος, κατά τους αρχαίους συγγραφείς, 4 μ. περίπου. Ο Αλέξανδρος άφησε ένα μικρό τμήμα του στρατού του να επιτηρεί τον Κλείτο στο Πέλλιον και με τους υπόλοιπους άνδρες του κινήθηκε ενώπιον του περάσματος. Εκεί έταξε την μακεδονική φάλαγγα σε βάθος 120 ανδρών, αναπτύσσοντας εκατέρωθεν αυτής 200 ιππείς. Με αυτόν τον σχηματισμό οι Έλληνες άρχισαν να εκτελούν ασκήσεις πυκνής τάξης με απόλυτη σιωπή ώστε να ακούγονται τα παραγγέλματα των αξιωματικών.

    Όταν δόθηκε το σύνθημα οι σάρισσες υψώθηκαν κάθετα και κατόπιν αυτές των πρώτων ζυγών χαμήλωσαν.  Οι Μακεδόνες σε τέλειο σχηματισμό άρχισαν να κινούνται πότε κλείνοντας δεξιά και πότε αριστερά, μετασχηματίζοντας την πυκνή φάλαγγα σε γραμμή και αντιστρόφως. Οι Ιλλυριοί κοίταζαν εκστασιασμένοι την επίδειξη των Ελλήνων, χαλαρώνοντας τη προσοχή τους, αλλά και έχοντας αρχίσει να τρέμουν από φόβο.

    Αυτό ακριβώς επιδίωκε ο Αλέξανδρος. Όταν έκρινε πως η ψυχολογία των εχθρών είχε πέσει αρκετά έδωσε το σύνθημα. Το ένα τμήμα ιππικού αμέσως εφόρμησε σε σχηματισμό σφήνας την ώρα που οι πεζοί χτυπούσαν τις σάρισσες στις ασπίδες τους και αλάλαζαν δυνατά. Η αιφνιδιαστική επίθεση και οι αλαλαγμοί των Ελλήνων ειδικά μετά την απόλυτη σιωπή που επικρατούσε προκάλεσε τρόμο στους άνδρες του Γλαυκία οι οποίοι τράπηκαν σε άτακτη φυγή. Με το στρατήγημα αυτό ο Αλέξανδρος κυρίευσε το πέρασμα και απελευθέρωσε την οδό των συγκοινωνιών του, χωρίς να χυθεί σταγόνα αίματος των ανδρών του.

Νυκτερινή έφοδος

    Ωστόσο παρέμεναν ακόμα Ιλλυριοί σε διπλανά υψώματα. Πριν επιτεθεί ο Αλέξανδρος αποφάσισε να μεταφέρεις το στρατόπεδό του νοτιότερα, κοντά σε έναν πόρο του ποταμού Αψού. Οι Ιλλυριοί πιστεύοντας ότι υποχωρούσε του επιτέθηκαν. Ο Αλέξανδρος αμέσως διέταξε τους άνδρες του να στρέψουν το μέτωπο προς τους εχθρούς και να προσποιηθούν ότι θα τους επιτεθούν. Οι Ιλλυριοί τρομοκρατήθηκαν και δεχόμενοι τα βέλη των Ελλήνων τοξοτών υποχώρησαν.

    Κατόπιν αυτού, μαθαίνοντας ότι και στο Πέλλιον οι Ιλλυριοί βρισκόταν σε σύγχυση, αποφάσισε να επιτεθεί τη νύκτα. Όταν νύχτωσε ο Αλέξανδρος με τους τοξότες, τους Υπασπιστές, τους Αγριάνες και την Τάξη της φάλαγγας του Κοίνου πέρασε τον ποταμό και κινήθηκε προς την πόλη χωρίς να αναμένει τις υπόλοιπες δυνάμεις του. Όταν πλησιάζοντας είδε ότι οι Ιλλυριοί δεν αντιδρούσαν εφόρμησε αμέσως κατά της πόλης με τους τοξότες και τους Αγριάνες. Οι Ιλλυριοί πιάστηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο και κατασφάχθηκαν. Ακόμα περισσότεροι αιχμαλωτίσθηκαν.

    Οι δύο Ιλλυριοί βασιλείς έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη, υποτασσόμενοι. Ο Αλέξανδρος δέχτηκε την υποταγή τους καθώς είχε να αντιμετωπίσει τους Θηβαίους και τους Αθηναίους. Σε κάθε περίπτωση η μάχη αυτή αποκάλυψε το στρατηγικό και τακτικό εύρος σκέψης του Αλεξάνδρου. Τα καλύτερα όμως έπονταν.