Τραμπ και Ιερουσαλήμ!!

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.analystsforchange.org

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

    Σε άρθρο του γράφοντος, Οκτώβριος 2016, σχετικά με τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ (τίτλος: Εκλογές ΗΠΑ, ο αγώνας για τις ψήφους των Εβραίων και την στήριξη του AIPAC)(1) αναφερθήκαμε στην προσπάθεια των υποψηφίων για την στήριξη τους από το πανίσχυρο Αμερικανικο-Εβραικό λόμπι, καθόσον αποτελεί κρίσιμο και ουσιαστικό παράγοντα νίκης.
    Η «προσφορά» του υποψήφιου Ντόναλντ Τραμπ ήταν κατά την άποψή μας η καλυτέρη, καθότι όπως έλεγε η ανακοίνωση του επιτελείου Τραμπ μετά την συνάντηση του μεγιστάνα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό: «Ο Τραμπ αναγνώρισε ότι η Ιερουσαλήμ είναι η αιώνια πρωτεύουσα του εβραϊκού λαού εδώ και περισσότερα από 3.000 έτη κι ότι οι ΗΠΑ, υπό τη διακυβέρνηση Τραμπ, θα αποδεχθούν τελικά την εξουσιοδότηση που έδωσε προ πολλού το Κογκρέσο περί αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως της αδιαίρετης πρωτεύουσας του Κράτους του Ισραήλ», που στόχευσε και πέτυχε στην καρδιά της Εβραϊκής εθνικής αντίληψης.
    Και όπως είδαμε στις αμερικανικές εκλογές το αουτσάιντερ κέρδισε το φαβορί, την   Χίλαρι Κλίντον και είναι σαφές στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» ότι το AIPAC (American Israeli Public Affairs Committe ) είχε ουσιαστικό και τελικά καθοριστικό ρόλο.  Και στο άρθρο καταλήγαμε ακριβώς έτσι: «Οπότε ας περιμένουμε την 8η Νοεμβρίου 2016 για να δούμε ποιος πήρε με το μέρος του το πανίσχυρο AIPAC και τις Εβραϊκές ψήφους».
    Μάλιστα δε από τους πρώτους ηγέτες που συνομίλησε ο κ. Τραμπ ήταν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπίμπι Νετανιάχου, όπου αμφότεροι περιχαρείς συμφώνησαν για ανασυγκρότηση των σχέσεων ΗΠΑ και Ισραήλ, στα υψηλότερα επίπεδα, καθότι είχαν διαρραγεί πλήρως από την κυβέρνηση Μπαράκ Ομπάμα. Και τώρα που πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, οι σχέσεις των δύο χωρών θα αναβαθμισθούν ραγδαία, το δε Ισραήλ θα καταστεί ο βασικός πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και θα αποτελεί πλέον ο εκπρόσωπός των και το μακρύ των χέρι, για την εφαρμογή της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή, όπως παλιά.
    Και για την Ιερουσαλήμ; Θα τηρήσει την υπόσχεσή του ο Ντόναλντ Τραμπ ή θα υποχωρήσει μπροστά στις αναμενόμενες σφοδρές αντιδράσεις των αραβικών κρατών σε μια τέτοια απόφαση των ΗΠΑ; Ας εξετάσουμε το θέμα και από την Ισραηλινή προοπτική.
    Η Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσα του Ισραηλινού κράτους από το 1967 (πόλεμος των έξι ημερών), με όλο τον δημόσιο μηχανισμό, κυβέρνηση, υπουργεία, Κνεσέτ κλπ, πλην όμως δεν αναγνωρίζεται από κανένα κράτος του κόσμου, για αυτό οι πρεσβείες όλων των κρατών (ακόμη και των ΗΠΑ) ευρίσκονται στο Τελ Αβίβ.   Στο Τελ Αβίβ είναι μόνο το Υπουργείο Άμυνας , με το Γενικό Επιτελείο των IDF, στο στρατόπεδο Yitzak Rampin, (Ha-Kirya). Μία από τις καλύτερες δεξαμενές σκέψης (Think tank) του Ισραήλ, το περίφημο BESA Institute (2), δια του διευθυντού του καθηγητή Εφραίμ Ιμπάρ εκφράζει την άποψη ότι κατά τον σχεδιασμό των στρατηγικών επιλογών ενός κρατικού δρώντος κρίνεται σκόπιμο και επιβεβλημένο να διαχωριστούν τα θέματα σε επείγοντα και σημαντικά. « Έτσι η εξασφάλιση του Ισραηλινού ελέγχου επί της Ιερουσαλήμ είναι και επείγον και σημαντικό. Η Ιερουσαλήμ έχει μεγάλη συμβολική και στρατηγική αξία για το Ισραήλ και ο έλεγχος και η ασφάλεια της πόλης πρέπει να προστατεύονται από το Ισραήλ» αναφέρει σε άρθρο του ο καθηγητής Ιμπάρ.
    Όμως η κατάσταση δεν είναι τόσο απλή και εύκολη, αλλά ακόμη πιο δύσκολη για οιαδήποτε απόφαση. Σύμφωνα με το ψήφισμα 2334 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που εγκρίθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2016, κήρυξε τον Εβραϊκό τομέα της παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ, το Δυτικό Τείχος και το Όρος του Ναού ως κατεχόμενα εδάφη και η οιαδήποτε εβραϊκή παρουσία εκεί, χωρίς παλαιστινιακή συναίνεση, κρίνεται παράνομη!!!
    Επιπλέον, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, σε μια από τις τελευταίες του πράξεις του ανακοίνωσε στις 28 Δεκεμβρίου 2016, ότι για πρώτη φορά, οι ΗΠΑ υποστηρίζει την ιδέα ότι η Ιερουσαλήμ θα πρέπει να είναι η πρωτεύουσα των δύο λαών, δηλαδή Ισραηλινών και Παλαιστινίων, κάτι που ουδέποτε πολύ περισσότερο σήμερα, δεν είναι αποδεκτό από την Ισραηλινή πλευρά. Και εδώ να υπενθυμίσουμε στην δήλωση Τραμπ και να τονίσουμε την λέξη αδιαίρετη, γιατί αυτό είναι το κλειδί και το καυτό σημείο για την λύση του Παλαιστινιακού.
    Σε όλα τα άλλα τα θέματα μπορεί να υπάρξει διαφοροποίηση των στόχων κάθε πλευράς, στο θέμα της αδιαίρετης Ιερουσαλήμ, οι Εβραίοι είναι ανυποχώρητοι. Εξηγούμαστε!!Το θέμα αυτό είναι από τα πιο δύσκολα για την επίλυση του Παλαιστινιακού και ένα από τα σημεία τριβής των δύο πλευρών. Το Ισραήλ είχε καταλάβει το 1948, κατά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας του την Δυτική Ιερουσαλήμ και την ανακήρυξε πρωτεύουσά του το 1949, ενώ την Ανατολική Ιερουσαλήμ την κατέλαβε η Ιορδανία. Στον πόλεμο όμως των έξη ημερών το 1967, το Ισραήλ κατέλαβε και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, την οποία η διεθνή κοινότητα από τότε την θεωρεί ως κατεχόμενο τμήμα της Παλαιστίνης.
    Πολλοί Ισραηλινοί σήμερα παρηγορούνται με την ιδέα ότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή. Ακόμη και αν η κίνηση αυτή λάβει χώρα, ακόμη και αν δεν υπάρξουν αντιδράσεις, που κατά την εκτίμησή μας θα υπάρξουν και θα είναι έντονες από όλα τα αραβικά κράτη, δεν είναι σίγουρο ότι την αμερικανική αυτή κίνηση θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες χώρες. Κατά πάσα πιθανότητα, τα περισσότερα κράτη θα αρνηθούν μετασταθμεύσουν τις πρεσβείες των, παρά το γεγονός ότι η Δυτική Ιερουσαλήμ δεν αμφισβητείται εδαφικά και αναγνωρίζεται από όλους ως Ισραηλινό έδαφος. Σε ολόκληρο τον Χριστιανικό και Μουσουλμανικό κόσμο, η Ιερουσαλήμ έχει τεράστια απήχηση και αξία. Θεωρείται και είναι η «Αγία Πόλη», όπου συνδέει τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, Ιουδαϊσμό, Χριστιανισμό και Ισλαμισμό, όπου υπάρχουν μοναδικά και Ιερά προσκυνήματα και για τις τρεις θρησκείες. Το Ινστιτούτο BESA, θεωρεί ότι πολλά κράτη δεν επιθυμούν τον πλήρη έλεγχο της Ιερουσαλήμ από το Ισραήλ, με αποτέλεσμα την συνεχιζόμενη διεθνή άρνηση να αναγνωρίσουν ότι η Ιερουσαλήμ είναι η έδρα της κυβέρνησης και η πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους. Θεωρούν ακόμη ότι λόγω της υφισταμένης διαμάχης Ισραηλινών και Παλαιστινίων και μέχρι της οριστικής επίλυσης του Παλαιστινιακού, είναι

καλύτερα η Παλαιά Πόλη να τεθεί υπό διεθνή έλεγχο και προστασία.
    Η Ιερουσαλήμ όμως φέρει μεγάλη συμβολική αξία για τους Ισραηλινούς. Δεν υπάρχει Σιωνισμός χωρίς την Ιερουσαλήμ και ο Δαβίδ Μπεν Γκουριόν, ο ηγέτης της Χαγκανά και πρώτος Ισραηλινός πρωθυπουργός, έθεσε ως πρώτη προτεραιότητα του Πολέμου της Ανεξαρτησίας το 1948, την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ, κάτι που επετεύχθη τελικά με τον πόλεμο των Έξη Ημερών το 1967.
    Από γεωπολιτικής άποψης η Ιερουσαλήμ έχει μεγάλη στρατηγική αξία. Ο πλήρης έλεγχος της Ιερουσαλήμ εξασφαλίζει την κυριαρχία του μοναδικού στρατιωτικού άξονα από Δυσμάς προς Ανατολάς (όπου εντός αυτού διέρχεται σήμερα η εθνική οδός), δηλαδή από την ακτή της Μεσογείου στην Κοιλάδα του Ιορδάνη, μια ασφαλής διαδρομή κατά μήκος της οποίας οι στρατιωτικές δυνάμεις μπορούν να κινούνται με ασφάλεια χωρίς παρέμβαση από δυνάμεις μη φιλικές προς το Ισραήλ. Αν το Ισραήλ θέλει να διατηρήσει μια ικανή αποτρεπτική και αμυντική δυνατότητα στα ανατολικά του σύνορα είναι υποχρεωμένο να εξασφαλίσει τον άξονα ανατολής-δύσης από την ακτή προς την κοιλάδα του Ιορδάνη μέσω μιας αδιαίρετης και πλήρους ελεγχόμενης Ιερουσαλήμ, κάτι που σήμερα δεν είναι δυνατόν. Η στρατιωτική σημασία της Ιερουσαλήμ και ο σημαντικός της ρόλος στην ανατολική γραμμή άμυνας του Ισραήλ στην κοιλάδα του Ιορδάνη, δεν μπορεί να υποεκτιμηθεί, ιδίως αν ληφθεί υπόψη η υφισταμένη κατάσταση στον αραβικό κόσμο και η διακεκαυμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής και οι ταχέως μεταβαλλόμενες πολιτικές και στρατιωτικές καταστάσεις τα τελευταία χρόνια.
    Σύμφωνα με τον καθηγητή Εφραίμ Ινμπάρ, που αναλύει την γεωπολιτική αξία της Ιερουσαλήμ, «η κυβέρνηση του Ισραήλ πρέπει να κάνει ως προτεραιότητα και απολύτως σαφές στις σχέσεις της με τη νέα αμερικανική διοίκηση, το θέμα της Ιερουσαλήμ. Με αυτό κατά νου, θα πρέπει να ενθαρρύνει τις ΗΠΑ να ξεπεράσουν τις καταγγελίες και τις απειλές από τη διεθνή κοινότητα και να προχωρήσουμε την πρεσβεία της στην Ιερουσαλήμ. Αυτό θα ήταν ένα σημαντικό βήμα για την εξασφάλιση της Ιερουσαλήμ για τον εβραϊκό λαό. Οι μάχες κερδίζονται συχνά αναλαμβάνοντας το κέντρο βάρους. Η Ιερουσαλήμ είναι το κέντρο βάρους στην ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση τόσο σε συμβολικό και στρατηγικό νόημα. Αυτή η αντίληψη πρέπει να εσωτερικεύεται από την ισραηλινή κοινωνία», καταλήγει ο καθηγητής Ινμπάρ.
    Οπότε το «μπαλάκι” πετιέται στην νέα αμερικανική ηγεσία και ιδιαίτερα στον πρόεδρο Τραμπ. Τι θα κάνει; Θα υλοποιήσει την απόφασή του και θα μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζοντας την De Facto, ως την ενιαία και αδιαίρετη πρωτεύουσα του Ισραήλ; Θα ικανοποιήσει την Ισραηλινή κυβέρνηση, με τις πρόσφατες αναβαθμισμένες σχέσεις και με τον νέο ρόλο (μακρύ χέρι των ΗΠΑ) που αναθέτει πλέον στον ισχυρότερο και καλύτερο σύμμαχό του σε μια περιοχή όπου κυριολεκτικά φλέγεται και η Αμερική αποσύρεται; Θα αγνοήσει τις αναμενόμενες σφοδρότατες αντιδράσεις του αραβικού κόσμου, που θα προκαλέσουν και μεγάλα ρήγματα στις συμμαχίες των ΗΠΑ με πολλά αραβικά κράτη, ισχυρούς συμμάχους των ΗΠΑ;
    Εκτιμούμε ότι θα είναι πολύ δύσκολο, για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, ακόμη και με τον αντισυμβατικό πρόεδρο Τραμπ, να αγνοήσει πλήρως τον παράγοντα «αντιδράσεις Αραβικού κόσμου» και να προχωρήσει σε τέτοια επιλογή, που κανείς πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε όχι να εφαρμόσει, αλλά ούτε καν να προτείνει. Από Ισραηλινής πλευράς, απαιτείται πολιτική γενναιότητα από την ηγεσία του για να δεχθεί λύση με μια Ιερουσαλήμ διαιρεμένη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που και αυτοί την διεκδικούν για πρωτεύουσά των!! Με πρωθυπουργό Νετανιάχου αποκλείεται!! Οπότε ας περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει.
ΠΗΓΕΣ: (1) http://www.analystsforchange.org/2016/10/aipac.html
(2) BESA Center Perspectives Paper No. 398​

Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, Δίπλωμα από Tactical Intelligence School (US Army), Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση, Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Ασφάλειας.

Κατασχέθηκαν πάνω 3.000 ψάρια- Αλιεύτηκαν παράνομα

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.seleo.gr/

    Τρεις χιλιάδες τριακόσια τρία κιλά αλιευμάτων του είδους (γαύρος-σαρδέλα) εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν, απογευματινές ώρες χθες, από τα στελέχη του Κεντρικού Λιμεναρχείου Αλεξανδρούπολης

κατόπιν ελέγχου που πραγματοποιήθηκε σε επαγγελματικό αλιευτικό σκάφος μέσης αλιείας (μηχανότρατα), στο λιμάνι Πόρτο Λάγος ν. Ξάνθης.

    Συγκεκριμένα, η αλίευση των ανωτέρω είχε πραγματοποιηθεί με τη χρήση παράνομου αλιευτικού εργαλείου, αφού σε περαιτέρω έλεγχο βρέθηκε επί του καταστρώματος τμήμα διχτυού προσφάτως χρησιμοποιημένο με υπολείμματα αλιευμάτων, προσαρτημένο στο αλιευτικό εργαλείο δίχτυ τράτας βυθού, με το οποίο διενεργήθηκε όλη η αλιευτική δραστηριότητα του αλιευτικού σκάφους ως εσωτερικό φύλλωμα μήκους είκοσι (20) μέτρων το οποίο προεκτεινόταν από το τμήμα επιμήκυνσης έως το τέλος του σάκου. Το ανωτέρω τμήμα διχτυού μετρήθηκε και βρέθηκε με μέσο άνοιγμα ματιού δεκαεννέα (19) χιλιοστών.

    Από τη Λιμενική Αρχή Αλεξανδρούπολης βεβαιώθηκε μία (01) αλιευτική παράβαση, ενώ κατασχέθηκαν τα ανωτέρω αλιευτικά εργαλεία καθώς και τα εν λόγω αλιεύματα τα οποία δημοπρατήθηκαν.

Μαχάτμα Γκάντι 1869 – 1948

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

https://www.sansimera.gr

     Ινδός πνευματικός ηγέτης και πολιτικός, η επιρροή του οποίου ξεπέρασε τα όρια της χώρας του. Θεωρείται ο πατέρας του Ινδικού εθνικισμού και ο κήρυκας της μη βίας στον 20ο αιώνα. Υπήρξε ο καταλύτης για την κατάρρευση της αποικιοκρατίας τις πρώτες δεκαετίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869 στο Πορμπαντάρ της υπό αγγλική κυριαρχία Ινδικής επαρχίας Γκουτζαράτ. Είναι γνωστός ως «Μαχάτμα» («Μεγάλη Ψυχή» στα σανσκριτικά), χαρακτηρισμό που φέρεται να του απέδωσε το 1915 ο συμπατριώτης του νομπελίστας ποιητής και στοχαστής Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ.

    Ο Γκάντι ήταν το μικρότερο παιδί του Καραμτσάντ Γκάντι, κυβερνήτη σ’ ένα από τα πριγκιπάτα του Γκουτζαράτ και της τετάρτης συζύγου του Πουτλιμπάι. Η οικογένειά του λάτρευε τον θεό Βισνού και ήταν επηρεασμένη από το θρησκευτικό κίνημα των Ζαϊνιστών, οι οποίοι αρνούνταν να σκοτώσουν ακόμη και μυρμήγκι.

    Οι οικογενειακές αρχές της χορτοφαγίας, του μη τραυματισμού οποιουδήποτε ζώντος οργανισμού,

της νηστείας ως μεθόδου αυτοκάθαρσης και της ανοχής προς το διαφορετικό, επηρέασαν βαθιά τον Γκάντι. Δεν τον εμπόδισαν, όμως, να κηρύξει τη δική του επανάσταση όταν ήταν έφηβος. Πέρασε μία περίοδο κατά την οποία δήλωνε άθεος, επιδιδόταν σε μικροκλοπές, κάπνιζε κρυφά και - το χειρότερο - έτρωγε κρέας. Οι γονείς του τον πάντρεψαν 13 ετών με ένα ακόμη μικρότερο κορίτσι, την Καστουρμπάι.

    Όταν τελείωσε το σχολείο, η οικογένειά του αποφάσισε να τον στείλει στο Λονδίνο για να σπουδάσει νομικά. Στην Αγγλία, την οποία φανταζόταν ως «χώρα φιλοσόφων και ποιητών, το ίδιο το κέντρο του πολιτισμού», αγωνίστηκε σκληρά για να προσαρμοστεί στον δυτικό τρόπο ζωής. Η χορτοφαγία του γινόταν συχνά αντικείμενο χλευασμού από τους συμφοιτητές του, αλλά το ότι αναγκαζόταν να υπερασπίζεται τις αξίες του τον έκανε να βγει από το καβούκι του και να αποκτήσει μαχητικότητα. Έγινε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Συλλόγου Χορτοφάγων του Λονδίνου, στην οποία ανήκε και ο θεατρικός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, συμμετείχε στις

συνεδριάσεις τους και αρθρογραφούσε στο περιοδικό τους. Γνώρισε δυναμικούς άνδρες και γυναίκες, που τον μύησαν στη Βίβλο και την Μπαγκαβατγκίτα (Bhagavadgita), την πιο εκλαϊκευμένη έκφραση του ινδουϊσμού.

    Μετά την επιστροφή του στην Ινδία το 1891, ο Γκάντι δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά, γι’ αυτό δέχθηκε με ανακούφιση μία πρόταση να εργαστεί σε ινδική εταιρεία στη Νότια Αφρική. Οι εμπειρίες του στην έντονα ρατσιστική νοτιοαφρικανική κοινωνία ήταν καθοριστικές για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Αφού ξυλοκοπήθηκε από τον λευκό οδηγό μιας άμαξας, επειδή αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση του σ’ έναν λευκό επιβάτη, αφού αποχώρησε από την αίθουσα ενός δικαστηρίου, επειδή ο λευκός δικαστής απαίτησε να βγάλει το τουρμπάνι του, αποφάσισε ότι από τότε και στο εξής δεν θα δεχόταν την αδικία.

    Επί πολλά χρόνια, αγωνίστηκε υπέρ των δικαιωμάτων των Ινδών μεταναστών στη Νότια Αφρική και εμπνεύστηκε την πολιτική της μη βίας ως μέσο αντίστασης στους καταπιεστές. Όπως, όμως, αναφέρουν οι βιογράφοι του, «αυτά που έκανε εκείνος για τη Νότια Αφρική ήταν λιγότερο σημαντικά απ’ ό,τι έκανε η Νότια Αφρική για εκείνον». Εκεί μετατράπηκε από δικηγόρος σε πολιτικό ηγέτη.

    Το 1915 επέστρεψε στην Ινδία και δεν έφυγε ξανά από τη χώρα του, εκτός από ένα σύντομο ταξίδι στην Ευρώπη το 1931. Στην αρχή κράτησε χαμηλό προφίλ, αλλά ως το 1920 είχε γίνει η κυριότερη πολιτική φυσιογνωμία της Ινδίας. Επί των ημερών του το Ινδικό Εθνικό Κόμμα του Κογκρέσου έγινε μια μαζική πολιτική οργάνωση, που άπλωνε τις ρίζες της σε κάθε πόλη και χωριό της Ινδίας. Το μήνυμα του Γκάντι ήταν απλό: δεν την κρατούσαν υπόδουλη τα βρετανικά όπλα, αλλά οι ατέλειες των ίδιων των Ινδών.

    Ο Γκάντι έγινε κήρυκας του ινδικού εθνικισμού και της ειρηνικής άρνησης συνεργασίας με τους βρετανούς αποικιοκράτες. Η στάση των Βρετανών απέναντί του ήταν ένα κράμα θαυμασμού, θυμηδίας, αμηχανίας, καχυποψίας και μνησικακίας. Τα ίδια συναισθήματα έτρεφαν και αρκετοί από τους πολιτικούς του αντιπάλους.

    Όσο, όμως, οι Ινδοί συνειδητοποιούσαν ότι μπορούσαν να αντισταθούν στη Μεγάλη Βρετανία, τόσο αυξανόταν ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο μεγάλες θρησκευτικές κοινότητες της αχανούς χώρας, τους ινδουιστές και τους μουσουλμάνους. Το φθινόπωρο του 1924 ο Γκάντι έκανε απεργία πείνας τριών εβδομάδων για να τους παροτρύνει να ακολουθήσουν τον δρόμο τής μη βίας. Αυτή ήταν μία από τις κυριότερες «δημόσιες νηστείες» του.

    Το 1930 εφάρμοσε την πιο σημαντική από τις πολιτικές του: την αντίσταση κατά του φόρου στο αλάτι που επέβαλλαν οι Βρετανοί, οι οποίοι δεν δίσταζαν να τον φυλακίζουν με κάθε ευκαιρία. Στη φυλακή ο Γκάντι ξεκίνησε άλλη μία απεργία πείνας για να αποκτήσουν δικαιώματα οι «παρίες», που ήταν σε θέση χειρότερη και από εκείνη της χαμηλότερης κάστας. Συγχρόνως, δεν έπαυε να ζητεί την ανεξαρτησία της Ινδίας.

    Μετά την νίκη του Εργατικού Κόμματος στις βρετανικές εκλογές του 1945 άρχισαν τριμερείς διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη βρετανική κυβέρνηση, στους ινδουιστές του Κογκρέσου και του Συνδέσμου των Μουσουλμάνων υπό τον δικηγόρο Μοχάμετ Τζίνα, οι οποίες κατέληξαν στο σχέδιο Μαουντμπάτεν (3 Ιουνίου 1947) και στην ίδρυση δύο νέων κυρίαρχων κρατών, της Ινδίας και του Πακιστάν (15 Αυγούστου 1947), προς μεγάλη απογοήτευση του Γκάντι, ο οποίος προσπάθησε μάταια να συμβιβάσει τις δύο πλευρές.

    Το αποτέλεσμα ήταν να τον μισήσουν και οι δύο. Στις 30 Ιανουαρίου 1948, ενώ ο Γκάντι κατευθυνόταν προς τον τόπο της βραδινής του προσευχής στο Δελχί, δολοφονήθηκε από τον 39χρονο φανατικό ινδουιστή Νατουράμ Γκότσε, αυτός ο υπέρμαχος της μη βίας.

    Ο Γκάντι με πολιτική και πνευματική στάση του πυροδότησε τρεις από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις του 20ου αιώνα: την επανάσταση κατά της αποικιοκρατίας, των φυλετικών διακρίσεων και της βίας. Μεταξύ των προσωπικοτήτων που επηρεάστηκαν από τη δράση του αξίζει να αναφέρουμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στις ΗΠΑ και τον Νέλσον Μαντέλα στη Νότιο Αφρική. Ανάμεσα στους θαυμαστές του συγκαταλέγονται ο Αλβέρτος Αϊνστάιν, ο οποίος έβλεπε στην πολιτική της μη βίας τού Γκάντι το πιθανό αντίδοτο στη μαζική βία που εξαπολύθηκε με τη διάσπαση του ατόμου, και o σουηδός νομπελίστας οικονομολόγος Γκούναρ Μίρνταλ, που χαρακτηρίζει τον Γκάντι «φωτισμένο φιλελεύθερο σε όλα σχεδόν τα πεδία».

Μαχάτμα Γκάντι-Αποφθέγματα

 http://www.gnomikologikon.gr

    Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς.

    Μ’ αρέσει ο Χριστός σας. Δεν μ’ αρέσουν οι χριστιανοί σας. Οι χριστιανοί σας είναι τόσο διαφορετικοί από τον Χριστό.

    Τα εφτά που δεν πρέπει να έχεις: Πλούτο χωρίς μόχθο, Γνώση χωρίς χαρακτήρα, Πολιτική χωρίς αρχές, Απόλαυση χωρίς συναίσθημα, Εμπόριο χωρίς ήθος, Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά, Αγάπη χωρίς θυσία.

    Κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει χωρίς τη συγκατάθεσή μου.

    Τη μέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη.

    Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.

    Ο Θεός δεν έχει θρησκεία.

    Πρέπει να ζούμε σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο και να μελετάμε σαν να πρόκειται να ζήσουμε για πάντα.

    Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει.

    Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.

    Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό.

    Ευτυχία είναι όταν αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που λες και αυτά που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία.

    Ο μόνος τύραννος που δέχομαι είναι η σκληρή φωνή μέσα μου.

    Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη.

    Είναι καλύτερα να στέκεσαι όρθιος με σπασμένο και μπανταρισμένο κεφάλι, από το να σέρνεσαι με την κοιλιά για να γλιτώσεις το κεφάλι σου.

    Ένα «όχι» που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο -και πιο μεγαλειώδες- από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες.

    Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεών του. Τι έχει κάνει, τι μπορεί να κάνει. Τίποτε άλλο.

    Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος και στο κλουβί της φυλακής του.

    Αυτοί που λένε πως η θρησκεία δεν έχει σχέση με την πολιτική, δεν ξέρουν τι είναι η θρησκεία.

    Να χάνεις την υπομονή σου σημαίνει να χάνεις τη μάχη.

    Σχεδόν ό,τι κάνεις είναι ασήμαντο, αλλά είναι σημαντικό να το κάνεις.

    Ο φόβος έχει κάποια χρησιμότητα, η δειλία όμως δεν έχει καμία.

    Αυτοί που ξέρουν πώς να σκέφτονται δεν χρειάζονται δασκάλους.

    Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο.

    Είναι λάθος να παίρνεις υποχρεωτικά για λάθος εκείνο που δεν καταλαβαίνεις

    Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο, ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος επειδή δεν τη βλέπει κανείς.

    Ο θυμός και η έλλειψη ανοχής είναι εχθροί της ορθής κρίσης.

    Η γη παράγει αρκετά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες όλων των ανθρώπων, αλλά όχι την πλεονεξία όλων των ανθρώπων.

    Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια.

    Είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω.

    Η μη-βία προϋποθέτει διπλή πίστη: πίστη στο Θεό και πίστη στον άνθρωπο.

    Μια θρησκεία που δεν λαμβάνει υπόψη της πρακτικά ζητήματα και δεν βοηθάει στη λύση τους, δεν είναι θρησκεία.

    Η αλήθεια ποτέ δεν βλάπτει έναν σκοπό που είναι δίκαιος.

    Οι υπερβολικοί έπαινοι προσβάλλουν. Είσαι αναγκασμένος να πεις πως δεν τους αξίζεις.

    Δικαιώματα που δεν προκύπτουν από ένα καθήκον που επιτελέσαμε καλά, δεν αξίζουμε να τα έχουμε.

    Ένας αδύναμος άνθρωπος είναι δίκαιος μόνο κατά τύχη. Ένας δυνατός, μη-βίαιος άνθρωπος είναι άδικος μόνο κατά τύχη.

    Η υγιής δυσαρέσκεια είναι προάγγελος της προόδου.

    Η δράση δηλώνει τις προτεραιότητες.

    Τι γνώμη έχω για το Δυτικό πολιτισμό; Νομίζω πως θα ήταν καλή ιδέα.

    Είναι καλύτερα να είμαστε βίαιοι, αν έχουμε βία μέσα μας, παρά να φοράμε το μανδύα της μη-βίας για να καλύψει την ανικανότητά μας.

    Μπορεί να μην ξέρεις ποτέ τα αποτελέσματα όπου οδηγούν οι πράξεις σου. Αλλά αν δεν κάνεις τίποτα, δεν πρόκειται να υπάρχει κανένα αποτέλεσμα.

    Κάθε αξιόλογη πράξη είναι δύσκολη. Η άνοδος είναι πάντα δύσκολη. Η κάθοδος είναι εύκολη και συχνά ολισθηρή.